185 
dertig. Niettegenstaande zij dikwijls zoo zeer op elkander gelijken, 
dat het moeijelijk valt, vaste kenteekenen ter onderscheiding aan te 
wijzen, wijken zij echter in levenswijze, zeden en den aard van ver¬ 
blijfplaats, aanmerkelijk onder elkander af. Eenigen houden zich op de 
wijduitgestrekte, zoo wel kale als grasrijke, velden op, waaraan Nieuw- 
Holland zoo rijk is; anderen bezoeken bij voorkeur de met heesters of 
hoornen bezette streken; nog anderen bewonen moerassen of lage 
en vochtige plaatsen, en sommigen kiezen bergachtige streken tot 
hunne verblijfplaats. Bij de grootere soorten zijn de wijfjes veel kleiner 
dan de mannetjes, terwijl bij de kleinere geen onderscheid hierin tusschen 
beide geslachten op te merken is. De soorten , welke op de vlakten 
leven , hebben een’ sterker’ staart en krachtiger achterpooten en eenen 
met haar voorzienen snuit; terwijl die , welke op de bergen leven , 
gladde snuiten , eenen minder sterken staart en achterpooten hebben. 
Yan de kleine soorten is vooral de zoogenaamde lerboa-Kangoeroe 
(Htjpsi'primnus jpenicülatus) merkwaardig, omdat deze zijnen grijpstaart 
gebruikt, om gras voor zijn nest bijeen te zamelen. Eenige soorten 
zijn bijkans niet grooter dan een haas; andere worden van vier tot vijf 
voet hoog en tot 150 pond zwaar. Zij bezitten eene buitengewone 
spierkracht, en ofschoon zij van natuur zacht zijn en, ongetergd, geen 
levend wezen het geringste leed aandoen, zoo worden de groote soorten 
voornamelijk, voor jagers en honden, wanneer zij door deze vervolgd 
worden, somtijds zeer gevaarlijk. Zoodra namelijk hun gewoon red¬ 
dingsmiddel , de vlugt, ontoereikende is, om zich aan de vervolging 
hunner vijanden te onttrekken, keeren zij zich plotseling om, en bren¬ 
gen aan hunne vervolgers, met hunne achterpooten, zulke geweldige 
slagen toe, dat één slag genoegzaam is, om hunnen vijand den buik 
open te scheuren of te dooden. De soorten welke op rotsen leven , 
pakken dikwijls, wanneer zij geen’ anderen uitweg hebben omtevlug- 
ten, hunnen vervolger met de voorpooten aan en storten hem in den af¬ 
grond. Die in de nabuurschap van water zich ophouden, slepen hunnen 
vijand daarin, en houden hem zoo lang onder, tot dat hij verdronken 
is. Het vleesch der Kangoeroes is uitmuntend van smaak, en levert op 
vele plaatsen van Nieuw-Holland aan de inboorlingen en reizende Euro¬ 
peanen het voornaamste voedsel op. 
Men heeft in de latere tijden, even als het tegenwoordig onder vele 
Natuuronderzoekers mode is, ook het geslacht der Kangoeroes in on¬ 
derscheidene ondergeslachten afgedeeld, die echter tot nog toe niet 
aangenomen geworden zijn , waarschijnlijk om de eenvoudige reden, 
