DE ZEBU OF INDISCHE OS 
{E2os Taturus Mn&icus»} 
Men begrijpt onder den naarn van ossen of runderen al dieherkaau- 
wende dieren , met blijvende horens , welke zich onderscheiden door 
hunnen krachtigen ligchaamsbouw en hunnen hoogen hals , die van 
onder tot aan de borst toe met eene kwabbe voorzien is; voorts door 
hunne dikke , doch niet zeer lange pooten, hunnen tamelijk langen 
staart, aan de punt met een’ kwast voorzien , en door hunne naar 
buiten gebogene en met de punt meer of minnaar voren gerigte horens, 
welke aan beide geslachten eigen zijn. Het laatstgenoemde kenmerk 
wordt gewoonlijk als het meest wezenlijke opgegeven, hoewel het 
zulks echter, naar ons inzien, niet is, daar dit ook aan verscheidene 
Antilopen, zoo als b. v. de Gnoe, eigen is, en bij jonge dieren 
of bij de wijfjes van sommige soorten , niet van toepassing kan zijn , 
aangezien de horens bij laatstgenoemden somtijds achterwaarts gebo¬ 
gen , en in den vroegen leeftijd meestal geheel regt zijn. 
Wil derhalve een leek in de natuurkunde een’ os of rund van de 
overige herkaauwende dieren onderscheiden, zoo kan hij niet beter 
doen, dan zich ons gewoon rundvee voor den geest te brengen ; en hij 
zal in het beeld , hetwelk de indruk van het geheele wezen des 
diers op hem maakte, eenen beteren leidraad vinden, dan in de 
enkele kenmerken, welke slechts voorwaardelijk en met onzekerheid 
kunnen toegepast worden. Indien het nu waar is , dat alle soorten 
van ossen eene zoodanige overeenkomst in hare physionomie hebben, 
dat ook de oningewijde deze dieren dadelijk erkent, zoo volgt ook 
daaruit, dat het geslacht der ossen niet een zoogenaamd kunstig, maar 
een natuurlijk geslacht is, en in eene natuurlijke rangschikking altijd 
23 
