188 
moet blijven bestaan , al ware er geen enkel uitstekend kenmerk aan¬ 
wezig , om dit geslacht van de overigen te onderscheiden. 
Tevens volgt ook uit het gezegde , dat de soorten van dit geslacht 
onderling eene groote overeenkomst hebben ; ofschoon deze overeen¬ 
komst op verre na niet zóó groot is, als een beroemd schrijver wil , 
die zich zwak genoeg voelt, om in verzoeking te komen , alle ossen 
als verscheidenheden van ééne en dezelfde soort te houden, omdat 
zy door hun maaksel zoo zeer overeenkomen, en , gelijk hij geheel 
verkeerdelijk beweert, vruchtbare jongen met elkander voortbrengen. 
Bij een nader onderzoek bevindt men integendeel, dat niet alleen sterk 
in het oog springende verscheidenheden in het voorkomen en de levens¬ 
wijze bij die soorten bestaan, maar dat sómmige wederom onderling tot 
elkander naderen, waardoor de verdeeling der soorten in kleine groe¬ 
pen geregtvaardigd wordt* 
Om deze verdeeling te beproeven , willen wij de bekende soorten 
van ossen onder de volgende groepen brengen: 
1.) Be eigenlijke Ossen. Be kenmerken, welke wij voor het ge¬ 
slacht der ossen in het algemeen aangevoerd hebben , komen aan deze 
afdeeling bij voorkeur of zonder wijzigingen toe, w r eshalve de eigen¬ 
lijke Ossen ook den Typus (grondvorm) , naar welken het geheele 
geslacht gevormd is , uitmaken. In den oorspronkelijken staat schijnen 
de ossen slechts de heete luchtstreken te bewonen. Zij hebben eene 
zeer groote halskwabbe, zeer kort en glad liggend haar, eenen langen 
staart, en horens , die eene betere evenredigheid en fraaijere bogt ver- 
toonen, dan die der soorten van de overige afdeelingen. 
Tot deze afdeeling behoort de wilde os van het vaste-land van In- 
dië, Bos sylhetanus (Fn. Cuyier) , die de bergachtige streken der 
beide schiereilanden van Indië bewoont. Tan dit dier zijn eerst in de 
laatste jaren huiden naar Europa gebragt gewmrden , van w elke echter 
nog geene naauwkeurige afbeelding is gegeven, welke even w r ensche- 
lijk was, als die van den schedel. Men moet zich derhalve nog met 
de afbeeldingen , door Fr. CuvïRR in zijne Mammiferes gegeven, 
behelpen , ofschoon deze , zoo als de meeste van dit w erk, voor een 
wetenschappelijk onderzoek althans , zeer veel te wenschen overlaten. 
Niettegenstaande dit dier in sommige streken van Indië, voornamelijk 
op het Ghatische gebergte , vrij gemeen schijnt te zijn , heeft men er ech¬ 
ter nog zoo onvolmaakte narigten over, dat zelfs Hamilton-Smith , 
een der grondigste kenners van de groote zoogdieren , de geschiedenis 
van dit dier uit brokken, aan verschillende schrijvers ontleend, moest 
