189 
opmaken, hetwelk hem een zoo verward begrip gaf, dat hij dit 
dier voor eene soort van II is on hield, en den zoogenaamden Gayal, 
die zonder twijfel lot onze soort behoort, in de afdeeling der eigen¬ 
lijke ossen brengt. Dit is echter niet te verwonderen, wanneer men 
bevindt, hoe onvolmaakt de tot dus verre geleverde narigten over dit 
dier waren. Lambert , die er reeds in 1804 , in de Linnean Trans - 
acAions , gewag van maakt, schijnt slechts een jong voorwerp gezien 
te hebben , of misschien een’ bastaard van deze soort met het ge¬ 
wone rund ; dewijl hij het geheele dier als eenkleurig zwart beschrijft, 
hoewel bekend is , dat alle in den wilden staat bekende voorwerpen 
witte pooten hebben. De afbeelding, die hij van dezen zoogenaam¬ 
den Gaour geeft, is zóó slecht, dat men veeleer eenen buffel dan 
eenen os daarin zoude erkennen. Latere verhandelingen over dit dier, 
zoo als die in het Zoological Journal , deel III, bladz. 231 , Plaat 7, 
en in het achtste deel der Asiatic Researches (waar de zoogenaamde 
Gayal beschreven en afgebeeld is), zijn van weinig wetenschappelijke 
waarde ; of zij bevatten , zoo als de verhandeling in het negende deel 
der Annales du Museum , zulke zonderlinge verhalen , dat de natuurlyke 
historie van dit dier daardoor niets bevorderd wordt. Men mag derhalve 
zeggen, dat eerst, sedert Duvaucel teekeningen van dit dier geleverd 
en aan Fr. Cuvier medegedeeld heeft , en sints Hodgson den sche¬ 
del van hetzelve heeft afgebeeld, de w r ereld een weinig naauwkeu- 
riger met dezen os is bekend geworden. Men kan hem, wat zijn 
uiterlijk betreft, gevoegelijk met ons gewoon rundvee vergelijken, van 
hetwelk hij zich voornamelijk daardoor onderscheidt, dat zijn sche¬ 
del , tusschen de oogholten en de horens , breeder is ; dat de ho¬ 
rens dikker, van voren een weinig afgeplat zijn, eene halve-maanvor- 
mige gedaante hebben en niet naar voren gekromd zijn. Tusschen de 
horens zit een bundel grijsachtige haren. De haren van alle overige 
deelen zijn zóó kort, dat men ze slechts van nabij kan onderschei¬ 
den ; de kleur is een glanzend bruinachtig zwart, met uitzondering van 
die der pooten, wier benedenste helft wit is. De koe gelijkt, 
ten aanzien van kleur en gedaante, volmaakt op den stier, en 
onderscheidt zich slechts van dezen, door eenigzins zwakkere ho¬ 
rens. Het ware te wenschen, dat men , door naauwkeurige waarne¬ 
mingen aan een groot getal voorwerpen , de onmogelijkheid der stel¬ 
ling konde bewijzen , dat ons tamme rundvee van deze soort zoude 
afstammen. 
Eene tweede soort van wilden os bewoont de eilanden Java en 
23 * 
