190 
Borneo. Deze soort, vroeger onder den naam van Bantinger opge¬ 
voerd , omdat de inboorlingen van Java den stier Bant eng noemen , 
draagt tegenwoordig den naam van Bos Sondaicus, en zal eerstdaags in 
de Natuurkundige Ver handelingen over de Nederlandsche overzeese he 
Bezittingen , uitvoerig beschreven en afgebeeld worden. De os van 
de Sunda-eilanden onderscheidt zich van den voorgaanden , door een’ 
achterwaarts smalleren schedel, door slankere, afgerande en fraaijer 
gekromde horens, die bij de koe veel kleiner, regter en S-vormig ge¬ 
bogen zijn ; verders door dat de witte kleur der achterpooten tot op 
den achterkant der billen opklimt, en dat de koe , even als de jonge 
stier, behalve de voornoemde witte deelen, roodbruin en niet zwart 
van kleur is. Deze soort heeft in sommige opzigten nog meer over¬ 
eenkomst dan de voorgaande, met ons tamme rundvee. 
Dit ons gewone rundvee draagt in de stelsels den naam va nBostau- 
rus , Linné . Daar deszelfs kenmerken aan elk bekend zijn , zullen w ij 
die hier niet uiteenzetten , en slechts aanmerken, dat er ten opzigte 
van grootte en kleur, en de gedaante der horens, talrijke afwij¬ 
kingen , meestal volgens de streken , w aar dit dier in den tammen staat 
voorkomt, waargenomen worden. Daar ons rundvee reeds in de 
oudste tijden der Hebreeuwsche en Egyptische geschiedenis als een 
huisdier voorkomt , en men het nergens in een’ wilden staat heeft ge¬ 
vonden, zoo hebben de natuuronderzoekers vele, maar steeds ver- 
geefsche moeite gedaan, om tot deszelfs afstamming in het oorspron¬ 
kelijke op te klimmen. De vreemde meening van Pallas , dat de 
Bison of Juerochs de stamvader van ons rundvee zou kunnen zijn, 
werd w T eldra , en voornamelijk door G. Cuvier, als geheel ongegrond 
verworpen. Cuvier zelf voerde aan , dat ons rundvee mogelijk van 
eene soort kon afstammen , welke men tegenwoordig slechts in den 
fossilen staat vindt, en wier horens ook inderdaad veel overeenkomst 
met die van ons rundvee hebben. Bojanus echter beweerde daarte¬ 
gen , dat deze fossile os veel grooter geweest was dan ons rundvee , 
en dat voornoemde beenderen, slechts in de diluviale formatie gevonden, 
aan een veel te vroeg tijdperk toebehoord hebben , dan dat de nako¬ 
melingen dezer dieren tot ons zouden kunnen gekomen zijn : eene 
meening, waarmede zich ook onze geleerde landgenoot Ere.vierY , in 
eene verhandeling van het Kon. JNed. Instituut, vereenigd heeft. Cu¬ 
vier maakte tevens uit verscheidene andere schrijvers op, dat de 
gew r one wilde os ten tijde der oude Romeinen en tot aan het einde 
der middeleeuwen , in Duitschland en Polen zoude geleefd hebben s 
