207 
te onderscheiden , doch scheen echter later (in de tweede uitgave van 
zijn B'egne animal ) wederom aan de juistheid dier meening te twij¬ 
felen. Sommigen houden den bruinen landheer met eenen witten 
halskraag voor eene toevallige, andere voor eene standvastige ver¬ 
scheidenheid. 
In Zwitserland onderscheidt men , volgens Salis , twee soorten van 
boeren, namelijk eene groOtere zwarte , en eene kleinere rosse , welke 
laatste men Ïïoningbeer noemt, en die wilder en gruwzamer dan de 
eerste is. Pallas verhaalt, dat op den Ural, behalve de zwarte 
beeren, ook geheel witte voorkomen ; dat andere bruin en ros zijn , 
en dat ook zwart- en witgevlokte beeren aldaar leven ; dat het volk 
eenigen Mierebeeren , anderen Aasbeeren noemt; maar dat allen tot 
eene soort behooren. 
Yolgens Stiller zijn de Landbeeren van Kamschatka zwart van 
kleur. Ehrenberg heeft den door hem op den Libanon gevonden 
Landheer met witachtig haar, als eene eigene soort (Ursus syriacus) 
beschreven, en houdt hem voor den beer, van welke de Oude schrij¬ 
vers s als in Lybie levende, dikw r erf gewag maken. Eindelijk komt 
ook in Noord-Amerika, tusschen het Lake superior en de groote 
Slavenzee , een beer voor, welke, volgens Richardson , niet van 
onzen gewonen beer te onderscheiden is. Men ziet uit deze opgaven , 
dat de gewone Landheer met zijne verscheidenheden over het grootste 
gedeelte der gematigde en koudere streken van het Noordelijke halfrond 
verspreid is; maar dat tevens zijne geschiedenis, in vele opzigten, 
nog zeer duister is. 
In vele streken van Europa , zoo als in Engeland , Spanje, Italië , 
Zwitserland, en het grootste gedeelte van Duitschland en Frankrijk, is 
de Beer uitgeroeid, en wordt tegenwoordig slechts nog op de Pyre- 
neën, in Scandinavië, Rusland, Polen, of Oostelijke Europa in het 
algemeen, aangetroffen. Be Landheer leeft behalve van vleesch, van 
alle soorten van plantaardige stoffen, zoo als vruchten, beziën, worte- 
len , enz. Hij valt groote dieren, gelijk koeijen en paarden, aan, 
doch schijnt zich echter aan den mensch niet, of hoogst zeldzaam, 
te wagen. Hij teelt in het vijfde jaar voort, paart zich in Jimy , en 
het wijfje werpt, na zeven maanden, hare jongen, die van één tot 
drie in getal zijn. In het najaar wordt hij zeer vet , en gaat , met 
het begin van het koude jaargetijde, zijnen winterslaap, ieder op 
zich zelven , in een rotshol of hollen boom houden. In de gevan¬ 
genschap wordt hij , zoo als bekend is, dikwijls zeer tam. 
