naturae et artis (Bresl. 1737), Gesneri: tractatus de petrifatis (Lciden 1758.) Carpo- 
1 itliarum semper accurata fit mentio. — 
Copiosissime autem tractantur in Walcliii magno opere „Naturgcsch. der Yersteine- 
rungen“ (Niirnberg 1773, partes III.), incripto. Cujus operis, omnia, quae illo tempore de rebus 
petrefactis nota viris doctis erant, continentis tomus tertius plantas peculiariter tractat petrefactas 
et in indice reliquiarum, quae de plantis fossilibus notae sunt, caput de Car poli th is tunc usque inven¬ 
tis agens complectitur copiosissimum. — Attamen non solum enumerantur sed etiam fides eorum et 
auctoritas, utrum sint res petrefactae verae an corpora fortuito formata, censetur. — Quo facto elu¬ 
cebat paucissimos Car polit has adhuc notos pro veris esse existimandos. — Atque 
Sch roter, qui similem proposuit indicem, simpliciter jam contendit, Carpolithas, si diceretur 
de veris corporibus fossilibus non ludibrio formatis atque fictis, esse inter res 
rarissimas. — Wallerius eos exsistere omnino negare voluit. — 
Quapropter sine magna jactura ad ea licet transgredi, quae nostro tempore sunt elaborata. 
— Nam de paucis rebus, quae fortasse verae judicantur minima tantum parte ii qui nunc rebus 
petrefactis student, uti possunt, quippe ratio non est habita singularum, ut dicimus, formationum, in 
quibus singula sunt corpora inventa. Omnia, quae externas exhibebant similitudines conferebantur 
nullo loci respectu habito. Singula et diversa strata tam parum erant nota ut ne differretur quidem 
terra lignitum (Braunkohle) a terra carbonifera (Steinkohle). — 
Difficillimum igitur est, perspicere, quae veteres novissent de fructibus fossilibus schisti 
lithanthracum, si quibus finibus haec formatio nunc contineatur respicis. — Quamquam eos fugere 
non poterat, quanta singularis multitudo plantarum in lapide fissili inesset, qui est unum ex forma¬ 
tionis lithanthracum stratis. Qui quum ubique fere eandem exhiberet naturam atque indolem factum 
est, ut jam diu viri docti peculiari nomine (KrUuterschiefer) uterentur lapidis fissilis herbas fossi¬ 
les continentis. — Videamus igitur num inter illius lapidis plantas petrefactas a veteribus descriptas 
Carpolithae etiam fuerint et quinam. 
Jam apud Mylium Q spica frugifera ex lapide fissili Manebachensi depromta descri¬ 
bitur, quae etiam a Scheuchzerio * 2 ) et enumeratur et delineatur. 
Mylius eam pro fructu ducebat indico arboris Ahovai. Nunc invenies eandem plantam 
apud Sternbergium Vers. I. 4. p. 29. t. 45. f. 2. sub nomine Bruckmanniae tuberculatae, 
apud Brongniartium Asterophyllitae tuberculatae. Prodr. p. 159. — 
Deinde ab eo spica secalis describitur (p. 15) et delineatur inventa ad montes Hercynios 
in lapide Manebachensi fissili simillimo. Eadem spica in Scheuchzerii indice (p. 68) pro spica 
hordei immatura commemoratur; nihil autem est aliud, nisi foliorum fasciculus terminalis Lyco- 
podii cujuspiam. Fructus ab Scheuchzerio (pag.20. Tab. V. lig. 4.) ex Luidii auctoritate deli- 
neatus omnino idem apparet. 
Vollkmann qui montes Silesiae Waldenburgenses carbonem continentes fossilem ex 
parte perlustravit, fructus proposuit in iis inventos Siles, subterr. pag. 129.tab. 22. fig. 1 et 2. Qui 
fructus sunt duae siliquae in lapide fissili griseo inclusae. Altera ex ejus opinione est similis sili- 
*) Saxon snbt. Pars I. pag, 30. tab. 19. lig. 9. 
2 ) Hcrb. diluv. editio aucta. Leid. 1723. pag. 18. tab. 2. fig. G. 
