te laten vallen, waar zij in vocht en vuil van zelve 
vergaan; doet men het in het voorjaar, zoo is het 
hoogstnoodzakelijk dat men de eijeren ook nog ver¬ 
brande of plattrappe. — In Julij kan men met goed 
gevolg op het midden van den dag de rupsen van 
de stammen en dikkere takken aan de zijde, waarop 
het zonnelicht niet valt, oplezen en vernielen. — En 
eindelijk moet men de wijfjes der vlinders den oorlog 
aandoen, die men door hare witte kleur en bijzon¬ 
dere grootte ligt aan de stammen der boomen ont¬ 
dekken kan, waar men dan ook gewoonlijk onder 
haar achterlijf de eijeren met wol bedekt zal vinden. 
Onder de sluipwespen en torren heeft deze soort 
van vlinders vele vijanden, minder onder de vogels, 
die over het algemeen meer de gladde dan de harige 
rupsen opzoeken. 
4. De Wilgenspinner. (JJombyx salicis). 
De voelhorens zijn wit, zwart gekamd, de pooten 
wit en zwart geringeld, de vleugels als wit satijn. 
In Julij. De groenachtige eijeren zijn met een wit 
schuimachtig deksel bekleed. — De rups is zwart, 
bruin op de zijden terwijl eene rij schildvormige gele 
of witte vlekken over den rug loopt. Deze vlekken 
staan tusschen roodgele behaarde knobbeltjes. Zij ge¬ 
bruikt tot haar voedsel alle soorten van populieren 
en wilgen en verschijnt sommige jaren in zoo groote 
menigte dat zij geheele streken kaal vreet. 
De verandering tot pop geschiedt in een dun spinsel 
