wij hunne beschrijving gevoegelijk achterwege kunnen 
laten. — Sommige soorten krijgen nooit den vorm 
van een schild; hunne lijfsverdeeling blijft duidelijk 
zigtbaar; hunne pooten vergroeijen niet en zij kunnen 
zoo lang zij leven, rondkruipen. — De wijfjes zui¬ 
gen zich aan de planten vast met een langen, zeer 
fijnen snuit, en blijven gewoonlijk zoo gedurende 
haar’ geheelen leeftijd zitten, zelfs bij de paring. 
Daarna leggen zij onder haar ligchaam eene menigte 
eijeren en broeijen ze uit; de uitgekipte kruipen van 
onder het lijf der moeder weg en zoeken hier of 
daar eene goede plaats om zich vast te zuigen. In 
de opene lucht teelen zij jaarlijks maar eens voort, 
in de kasten en oranjerien meer dan eens, waar¬ 
door hunne vermeerdering ontzaggelijk is. 
Onder de soorten, die schildvormig vergroeijen, 
zijn de gewoonste: 
1. De Oranje-schüdluis. ( Coccus hesperidum ). 
Heeft de gedaante van een ovaal, noot-bruin 
schildje. Men vindt ze in groote menigte op oran- 
jeboomen, vooral wanneer deze warm gehouden wor¬ 
den , gekleefd als het ware tegen de groene takjes 
en de bladeren. — Men vernielt ze het best door 
zorgvuldig afwasschen der takken en bladeren, vooral 
in den Herfst, wanneer zij niet weder kunnen op¬ 
kruipen. 
2. De Amnas-schildlwis. (Cocus Bromeliae). 
Vormt een graauw, bruin-gemarmerd, ovaal en 
