De Oorwurm. (Forficula mricularia). 
Algemeen verbreid en bekend. Licht- of donkerbruin 
met zeer korte vleugelscheeden, waaronder de tame¬ 
lijk groote vleugels opgevouwen liggen, en een hoorn¬ 
achtige knijptang aan het achterlijf. In de vrucht- 
tuinen schaadt hij bijzonder aan de vruchten, die langs 
hekken en muren opgeleid zijn; als perziken en abri¬ 
kozen, die hij bij vochtig, warm weder geheel door¬ 
knaagt. In de bloemtuinen vindt men hem voorna¬ 
melijk in anjelieren en maandrozen. Hij overwintert 
in de aarde. 
Het is niet ongemakkelijk een’ tuin van dit lastig 
insect te zuiveren, daar hetzelve ’s nachts op zijn 
voedsel en ter paring uitgaat en dan kruipt of vliegt 
tot de morgenschemering aanbreekt, wanneer ieder 
een hol of verblijf opzoekt, waarin hij zich voor de 
warmte der zonnestralen kan beschutten. Het middel 
ter uitroeijing is dus zeer eenvoudig en bestaat alleen 
hierin hun goede schuilplaatsen aan te bieden, en de¬ 
zelve over dag te ledigen, wanneer men de daarin 
weggekropene oorwurmen doodt. Men neemt hiertoe 
gedroogde maankoppen of papaverbollen, of wel rietjes 
of de holle stengels der zonnebloemen, welke men 
hier en daar tusschen de perzikenboomen of bij de 
bloemen steekt. Schudt men dagelijks deze schuil¬ 
plaatsen uit, zoo kan men er in eene week duizenden 
vernielen. Na Junij moet men de ledige opgerolde 
bladeren, vroeger woningen der zoogenaamde trekma- 
den, zorgvuldig afplukken, daar deze evenveel oor¬ 
wurmen beherbergen. 
