•2 
11\ I, KI Dl Mi. 
ken voor zich heeft, verwonderd staat, wanneer men 
hem zegt dat iedere vlinder, vroeger eene rups ge¬ 
weest is. Van daar de vele onnoozele praatjes en 
het bijgeloof, dat nog dagelijks te veel ingang vindt; 
van daar de dwaze middelen , die men hier en daar 
tot voorkomen of verminderen van het nadeel door 
insecten aangerigt, ziet aanwenden; van daar dat 
men de meest verschillende schepselen met elkander 
verwisselt, en als doodvijand van alle plantenkweeking 
behandelt, wat soms juist door vijandschap tegen scha¬ 
delijke insecten onberekenbaar voordeel aanbrengt. 
Het staat in de geschiedenis opgeteekend, dat men 
voor eenige honderd jarcn in heete, drooge zomers, 
wanneer zich rupsen en andere schadelijke dieren 
meer ontw ikkelen en in grooter aantal voorkomen , 
dan gewoonlijk, over dezelven den banvloek uitsprak. 
In onzen tijd is men verstandig genoeg om in te 
zien, dat rupsen zich aan dergelijke ceremoniën zeer 
weinig storen. Maar in dezen zelfden tijd hoort 
men nogthans raad geven als de volgende: men moet 
de rupsen uit de kool en van andere gewassen opza¬ 
melen en onder den grond begraven. Er zijn zeker¬ 
lijk op de kool rupsensoorten, die, wanneer zij jong 
zijnde diep genoeg onder de aarde bedolven w orden , 
niet weder naar boven zullen kruipen en stellig den 
dood zullen vinden; maar er zijn er dan toch ook, 
zoo als de Noctua Brassieae en anderen, die behoor¬ 
lijk volgroeid van zelven in den grond dringen om 
daarin tot pop te veranderen. — Andere nog dwazer 
raadgevingen zijn de volgende: men moet lappen met 
