* 9 * 
que ; neque Runas ab Vlphila ‘primum effe inuentas; 
neque 'iure earundem inuentionem ad rudes plebeios- 
que medii aeui homines detrudendam efie. ' 
Runarum antiquitatem, & Scandianos ante Chriftianae 
religionis aduentum in feptentrionales regiones, fuas 
proprias habuilTe litteras, probat Reuerendijf D. D. 
Epifcojm Lincopenjis E. Benzelius in Collegio Mfcr. de 
Hiftoria Patriae lib. i. cqp. 14, vbi inprimis ex Remberti 
Vita S. Ansgarii producit teflimonium tale: peracto 
apud eos altero dimidio anno praefati /erui DEI 'cum certo 
legationis fune experimenta cum litteris regia manu 
more eorum fortnatis ad Serenjffitnuni. reuerfi fupi Augti- 
ftum. Huic fubiungere liceat Verfus Venantii Fortu¬ 
nati ex libr. 8 * Epigr. 18- 
Barbara fraxineis pingatur Runa tabellis 
Quodque papyrus agit, virgula plana vokC 
Poifunt etiam argumenta pro antiquitate Runarum fu¬ 
mi a litteris Normannicis , quarum, mentionem facit 
JVolfg. Larius de migrationibus gentium Itb. 9, nec non 
a characteribus Scbyvicis in Saxis Siberiae inuentis & a 
Nobiliflf. Dn- ©trabknbcrs depidis, vid. eiusdem $ 5 1» 
fcj>reibun<3 t>cg 9?prE>?-unO 4 Dfiltd;cn ^l)dk t>on Europa iinb 
#iti & feq. , 
XVIII. 
"I Tfus Runarum apud Gothos veteres perquam varius 
V fuit & multiplex ; hinc varia etiam earum nomina 
ac .figuraei longe diqerfae* 
Sic veteres fuos habuere Charaderes magicos Variis fu- 
perilitiofis ceremoniis inferuientes, quales fuerunt, 
qui fequuntur. I. AVLRVNER : Cerevijiariae Runae 
poculis feu cornibus potatoriis, nec non exteriori ma¬ 
nus parti atque vngui infcribi folitae. II. BIARGRV- 
JSIER : Auxiliatncesg quibus' fefe putabant partu diffi- 
B b cili 
