112 
Journal of Mycology 
[Vol. 9 
124. Cladosporium herbarum (Pers.) Link. 
On old stems of Ampelopsis tricuspidata Sieb. & Zucc. 
Columbus, Ohio. March 20, 1903. 
Coll. W. A. Kellerman. 
“Dematium herbarum : Effusum compactum virescente-olivaceum 
pulverulentum. 
“In caulibus plantarum maiorum, colore lsete olivaceo .distinguitur. 
“Byssus csespitosa.” D. C. H. Persoon, Synopsis Methodica Fungo- 
rum, 699. 1801. 
122. Corticium oakesii B. & C. 
On Ostrya virginiana (Mill.) Willd. 
Columbus, Ohio. Sept. 8, 1902. 
Coll. F. J. Tyler. 
“Peziza amorpha: Sparsa subcoriacea majuscula sessilis, cupulis 
orbicularibus subeffusisque: disco planiusculo rufo, externe tomentoso- 
albidis. . 
“Peculiarem hanc speciem Thelephoris subaffinem mihi misit Dom. 
Ludwig. Lin. 1-2 lata. Cupulae nonnullae longitudinaliter in unc. unam 
confluunt.” D. C. Persoon, Synopsis Methodica Fungorum, 657. 1801. 
126. Hydnum coralloides Scop. 
On Beech logs. 
Westerville, Franklin Co., O. Oct. 22, 1902. 
Coll. J. G. Sanders. 
“Clavaria ramosa; extremis ramulis teretibus, subulatis, recta deor- 
sum descendentibus.” 
“Habitat in udis putridisque lignis. Octobri M.” 
“Stipes cum trunco, cui innascitur angulum reductum constituit, 
ultimi vero ramuli cum eodem trunco paralleli sunt Erinaceorum aculeis. 
simillimi, and forte eusdem Gentis.” J. A. Scopoli, Flora Carniolica, 61.. 
1760. 
527. Hydnum erinaceus Bull. 
On rotten logs. 
Columbus, Ohio. Oct. 15, 1902. 
Coll. Modesto Quiroga. 
“Hydne Herisson. Hydnum erinaceus. 
Hydnum majus, convexum e candido-flavicans nec coriaceum; 
aculeis longissimis, gradatim dependentibus. 
“In quercubus vivis parasitat; ut plurimum sessile; interdum in for- 
mam stipitis lateralis plus minus elongati, fig. A, gracilescens. 
Agaricus barbatus flavescens. Buxb. Cent. I. 35. Tab. 56. Fig. 1. 
Caract. Specif. L’Hydne Herisson est une des plus grandes especes 
de ce genere; il est convexe, blanc d’abord, jaunatre ensuite; sa base 
charnue et tendre est herissee de longs aiguillons qui pendent tous par- 
allelement et se terminent per etages.” Pierre Bulliard, Histoire des Cham¬ 
pignons de la France, 1:304. PI. 34. 1791. 
