| ,: \n 
CojflHH- 
lum. 
iS HISTORIA 
malis , qua Praecocia Romani vocant, quam vo¬ 
cem non rede adfcquentcs Grarci homines , vt fic 
in aliena lingua, dixere ‘Wfcy.iy.K/a. & ■ojMtojoc/*, vt 
y.',KKifjLu>Ja ., veluti Coquimalum , hoc eft malum 
coquens & digerens : dtijcicndi enim alui ei vis 
ineft praecipua. Hinc Se in Alia , vt Galenus ait, 
arborem ^ frudum Ts&uttw appellant, qua* vox 
item non latis feliciter, tranllata eft. Prumnum 
enim Aliaticum in medio redundat, quum (impli¬ 
citer t -Jrwj. Prunum dicendum erat. Atqui latis 
Qoccjmelex eft ys kkvuv? i&v vel Gal. tcftc, cllc Prunum. Coqui- 
ejl vrurwj. malum igitur prima fua origine didum Prunum, 
poftea G racis y.cy.xvurrM: «Scinde nonKvutfU tew di¬ 
ctum putat Loniccrus , quemad. a Pruno latino- 
PLANTARVM- 
Prumnus. 
rrumnmm. 
rum, Aliaticum illud m-.uvov corruptum. 
Coeetm 
Ium . 
Prune 
T heoph. 
Tf*VHe 
Ordoerunt, 
Sujtnum. 
Seu/not. 
Linguatu 
nomina. 
Anus Ar*b~. 
D omtrun. 
Prunu 
jpeesfA 
DifFeren- 
eiae 
fucuiru- 
10. 
vero acciba ffint 8 c auftera 
At Cordus e contra Pruna, «Se Germanorum , 
p ne ferti m Halforum praunen a Pruno dedudu 
putae. Quod vero Loniccrus de pruno in genere 
ait vel Prumno cllc xaxy.vu«Mcc-,minus fideliter ex 
Gal. dixille videtur, qui non omnem vel indefini¬ 
te, Coccymcleam, led fylucftrcm, vtJyy& in Alia 
vocari tcftatur. Quid ii xtx ruuntor didum quis 
ftatuat, quod malum lit, granum vel femen vnum 
in fe continens : id cll. Cocci inaluin.Irr.mo quid 
li jpfi etiam Theophrafto dicta iit ? is lane 
in nono hift.cap.j. Jtcy.pveldtu , hoc eft, lachrymas 
fundentes arbores, qua concrclcant (gammi vo¬ 
cant) rcccnfer: >, JiCyeow y inquit W- 
thttuwov , U7~iP ryJ 'TTuiJr ~?: J »'■ Juy.ov&itf Hf 
jiie-ne, xaSn.&f i\a.7V{, 7r,vx::r y rr cur^H, m~\jQ^ y &uvy- 
Jk*.ffe,KipAj* i irrsr»r 9 Sec. Vides ipfum immediate 
contingere ciufdem fere natu ne ac generis arbo¬ 
res , Amygdalum Ccralum, Prunum. Nam Se 
Gaza Prunum vertit, «Se Conftantino in Lexico 
irf"vn Prunus eft arbor Theophrafti ex loco citato. 
Vnde non mirum fi lubtilifinno Scaligero mirum 
videatur, ni noftra vox inde emanauit, li tamen 
canoftra fit Prunus , inquit ille. At quominus 
fit : nihil impedit: immo ex eo ipfo loco vel ma¬ 
xime patere videtur cllc,Gummi enim fcu Iachry- 
mam fundit, & Amygdalo & Ccrafo affinitate 
proxima eft. Addic Scaligcr : Sufinum Veneti , 
Se Thufei: nefeio an ePerfis > etiam apud 
Galenum : At de fylueftn Coccymclcahoc Ajid- 
ticis dici paulo ante monuimus, o^uimcaot xyrnt 
Laconibus, Had.Iun. 
Jfias 3 id eft. Pruna, Scrap.Belluncnfis apud A-. 
oie. Pruna in margine annotar D-.mran dici.Sunt 
qui&: Avos fcu Hagiat iifdcm dici tradant. Hebr. 
Kafibap, tcftc Elia Lcuita , vti citat Tragus. 
Germ. pf Aiutitn «S: Friedjcn: quibufdam vt in 
Haffia etiam pratinen, quam vocem a Prumno 
dedu&am putat Cordus, vt modo dictum. Ex- 
ficcata etiam Pruna, qua: ex Hungaria,Bohcmia, 
Auftria,TranlIyluania& Morauia in Germaniam 
importantur, omnia communi vocabulo 
feben vocantur. Minora fere fricd;eu vulgo : 
& Ccreatrpi£Iin£t.Gcimanisdia;ntur,vt patebit 
in differentiis. Eadem appellatio arboris , fi 
addas cuique dictioni arborem : bau»n,«Scc. Gal. 
Pruni er: Prine. Montbelg. des Beloffes. it. Pru- 
ne 3 Stifine. vel Sua ni. Caftil. drnolo y Cirucio aut 
Andrino : frudus Qxrutlas aut Andrinas : Catal. 
Prunas. Portug. Amexicura : fructus Anuxas , a- 
lias Awexcdi. Belg. priiyitie. Angi, ploum 
rrce. Bohem. 5ilu>ci0hpccflFy* Hung. ^tiua 
fffi- 
Differentia vel a fapore fumuntur, qua: potif- 
A Jul°A- ^ mac ^ evicicmr »S ll ^ d ex ea facultas dependere 
videatur. Sunt enim quadam allium liftencia, 
ffint & foluentia, alia mediam quodammodo na¬ 
turam funr fortita. Quacunque dulcia fuur,al- 
uum loluunt: qu; 
eam cohibcnt.ln neutramjjartem valde inclinant, 
acidodulcia vel acida , led hac liti febrientium 
maxime conucniunt. Sunt rurfus alia magna , 
alia parua. Magna vulgato idiomate fere pftafi^ 
inen/parua veru, Isnccbcu appellari conlueuc- 
runt.Colorum ac reliqua: differentia ex enume¬ 
ratione patebunt. 
Ergo vt ad Prunorum differentias rcccntiori- 
bus obleruatas propius accedamus , ordine quo- dijfeA 
dam hrgulorurn diligentiam infpiciamus , cxorfi Culi’ 
a Rucllij, Gallis Pruna potillimuffi concclc- />run 
brantis. JSj 
Prunorum itaque , apud Gallos innumera: fere 
differentia*. Prima laus Damafccnis tribuitur , 
nigra cute*, carne fuauj, rotundo ligno, exili nu¬ 
cleo. Secundas partes libi vendicant Pertig.na 
cognomine , lbenca , vt credo vocata , quoniam 
primum ex Hifpania venerunt »vt inquit Aedus, 
lucci dulcioris, duriorifque carnis,fuaui guftu: ea 
qua parte Solem fpcClant, purpureo nitent colo¬ 
re ,aducrfa parce candicant vel fubrubent: y:ra- 
que prclla digitis internum os dimittunt. Alia 
coloris ccrs ex candido in luteum pallcfccntia, r - a ’ 
qus C ere U . vel Cerea etiam apud Gallos voci¬ 
tantur: Aliamaiufcula , mollia, purpurea. Pedi¬ 
cularia vulgo a vilitate dicta y ijs lues rura faginae. 
Afimna non ab re putauerim quoque dicenda. Afu.\ 
Commendantur maxime quoque qua* Prumdatty- Pmn 
lr y i longitudine digiti ,vtputo dicta , purpurea, 
luaui carne, ouata pomifpecie, inlitionis man- nt 
gonio noTquam non nalcentia. Alia Neberdiana > 
icem Juliana , aliquanto feriora, coeruleo eoio¬ 
re, cumularim in parente intorto furculo .pen¬ 
dent, dum palTa contrahantur, in rugas. 
Eadem fere & Curtius habet: 1'cd nouisanno- Cur> 
tatiunculis locupletata. Se ab his quxaam diuerfi 
alia. Quadam grandiore, inquit, lunt ligno, qua¬ 
dam albo, alia purpureo, catcra nigro lunt colo¬ 
re : omnia tamen parua. Hac enim reliquis 
rraftantiora , intus paium crocea, minimum 
luceo abunduntia, vt edentes ad fitim prouocent, 
! quibufdam Panfinadicumui;. Hac autem gene- parh.' 
j ra (inquit Curtius) tempeftate Plioij no fuerunt, 
! aut poftea hoc nomine vocari cccpcrunt. Arme - 
maca, qua vulgus Armelina vocat, minima funt, Arm ^ 
: purpurea, grata odore. De his Columella in 
■ carmine paulo ante citato , Hifpanica liucn, in- 
1 grato afpectu, led miro dulcore pradita,oblonga, 
ligno incus exili ac longo. Nonnulli a regione 
citerioris Hifpania: Catabmea malunt appellare. Q atJ 
Iuli ana yexo qua apud Turonenfes in Gallia na- iuls\ 
Icuntur, dulcillima, colore nigro. Dcliccata ve¬ 
ro per totam Galliam venalia deferuntur, agris 
etiam expetita coifta. A dactylorum vero forma 
Dattjlica dicta: prsgrandia hac albi purpureique 
coloris reperiuntur. In honore lunt, ouata in 0u ' f ' 
longitudinem figura. Quadam verb Hordeacea 
antiquitus, vt lupra diximus, dida a comitatu e- uard¬ 
ius frugis, candida, «Se eius coloris alia feriora, 
maioraque Se propter vilitatem Alinina dicta. In A 
pretio vero nunc lunt, qua Perduona dicuntur, a- 
li j lberica dicunt, quod primum ex Hifpania ve¬ 
nere. Sic enim vocari Symphorianus Champe- 
rius medicus doctillimus teftatur. A Perdice, 
lcilicctaue, dicta funr quod quemad. ea intec 
aucs cibi fuauitatc cateras excellat, fic hac intet 
Prunorum genera. Serotinahacpurpurco colo¬ 
re, forma non grandioris, dulcimmi laporis, 
CiL-pere nunc Se deiiccari,vt lulimis non cedant, 
A bonitate enim regia fune dida, amplitudine au- Re & 
ccm pblt Datljlud lunt etiam parua, nigra, ouali Mu 
figura 
