LIBER II 
m 
adftringunt.Scd forte non adeo adftringunt, quin 
&partcs refoluentes quafdam habeant, alioqui 
tumores quod ille air,neutiquam refoluerent.Le- 
gat lc&or caput de Paliuro Athenaei. Baccas Loti 
maturas aucupijs vtiles dicit Macth. Ligni & ra¬ 
dicis vfurn fupra diximus ex Thcoph. &: Plinio. 
G VAIACANA. 
Cap. XXXV. 
G Vaiacanx 
proceri¬ 
tas , quanta ar¬ 
boris magnx:in 
ramis folia al¬ 
ternarim pofita. 
Nucis foliis lin¬ 
gularibus aqua¬ 
lia, acuminata, 
atro virore 
fplendcntia fu- 
perius , fubtus 
magis albican¬ 
tia , v.trinquc 
modice hirfuta, 
fed magis parte 
auerfa,breuibus 
petiolis hxren- 
tiai fapore mix¬ 
to, uibauftcroi 
lcuitcr amaro, 
tandem &.fub- 
dulci. Flores radiatis calycibus inlidcntcs ramis 
apprimuntur,mari quidem maiores: fxminx non 
tantum minores , fed etiam calyce ilio diftitiiri, 
quos nullus fequitur frudtus, qui tamen maris flo¬ 
rem feffilis excipit,magnitudine '6c colore Pruni 
filucftris, fapore dulci, fuauj, in quo femina ali¬ 
quot, Pomorum feminibus paullo maiora , eiui- 
dem cum illis Coloris, tanta duritie,vt vix denti¬ 
bus atteri poflint. Cortice vellitur hxc arbor te- 
nui,tugolo,fufco.Materies ei (piris in orbem cir¬ 
cinata? colore cineraceo ,vel fubcoertfleo, in om¬ 
nibus a Guaiaco valde diucrfa. 
De hac iic feribit Matth.in edit.cum magnis fi¬ 
guris,Lat. Mifit ad me plantam, cuius imaginem 
damus. Conflantinopoli allatam, Augertus de BuJ- 
berhu , cui fubferiptuin erat Dattyli ex Trapcz,onda 
dulces &gttjlti delectabiles : hanc ego inter Ldto- 
rum genera annumerandam ccnferem , & prx- 
fertim cum legerim apud Athen. eadem de Loto 
fcripfilfe Polybium qpx de Da&ylis fcripfit 
Herodotus; nec fortafle ab re fuerit inter Lotos 
rcccnfere aliam quoque plantam, quam hic Pfcu- 
dolotum vocauimus. H ac Matth. qui duas exhi¬ 
bet icoriesjvnam nomine Pfeudoloti ? cuius folia 
lata pidura oftendir.altcram hoc titulo i Loti A- 
fricanx lpccics,cui anguftioraadpicla folia.Idem 
in Comment. Ital.cum magnis figuris. At inE- 
pitome: Pfeudolotus, Italicis Loto baftarde: arbor 
procera, foliis latis oblongifquc,firmis, ac ncftlo- 
iisjfrudu Sebeftenorum crfigie,fed longe minore: 
colore per maturitatem coeruleo , pluribus intus 
officulis, fapore non ingrato, lralix peregrina 
hcc arbor,& raro in viridariis habetur.Non redte 
fcntiunt,qui Pfcudolotum hanc Guaiaci plantam 
elfe putant. 
Lotus Africana altera , flue Loti Africanx fpe- 
cies eidem arbor eft proccra,foliis alterius Loti 
latioribus, baccis rotundis, acuminato tantum 
cacumine,colore coeruleo fubnigricante.Hx pe- 
diculfs caret, calyculis tamen iina patre obdudlis» 
perinde ac glandes Mixa, arboris ramis fur¬ 
culis feriatim cohxrcntibus. Habentur atborcs 
multis in locis in Italia, e longinquis tamen re¬ 
gionibus allate. Aberrant qui hanc Loti fpccicm- 
Guaiaci elfe plantam contendunt. 
Hxc hiftoria Matth. fatis demonftrat,quantum 
fidei tribuendum ipii in Botanica , quicquid tan¬ 
dem de ipfo eiufque feriptis fentiant cius Glolia- 
tores , & qui fc ciufdem patronos profitentur. Is 
commentarijs editis anno 1565 Sc anno 15<■>$. Lo¬ 
tum Africanam non deferibit, fed nuda icone an- LqU(S 
guftifoliam facit. At ailno 1581.Latifoliam pingit, ca „ a 
parum differentem ab eius pfexldoloto,atquc adeo Angu/lifo* 
latioribus eam dicit foliis , quam Pfeudolotum. lt *... 
Vtramque Lotum deferioit, ac proceras ait arbo- 
res in Italia peregrinas : differentiam nullam tra- 
dit, vt qui nec viderit, nec noucritdn hifl. Genn. 
qux conferipta 1555, vnicam proponit iconem 
cum latioribus folijs ac rotundioribus, cui titu¬ 
lum feat Dermrintcr gur^elbatim / Pfeudolotus, 
de qua feribit: in Italia elfe arborem, qua: exifti- 
metur Lotus vera: verum multas dcelfe notas,fo- Ustus Ser* 
lia fere fimilia Piro,firma: baccas ferre multas fi- 
mul iundasjvifu pulchras, ccEtuleas,acuminatas, 
non iiigfatas : quofdam exiftimalfe Guaiacum, 
quibus non aflemiatur, qubdfciat diucrfam eius Gnatae <wa 
elfe formam cdo&us ab Hifpanis & Lufitanis. 
Eccc Comicam profe&o vnius arboris meta- 
morphoftn, ceu diribitor quidam Botanicuspro 
fuo arbitrio, (quod ei propemodum familiare ac 
folcmne, vti paflim hoc opere oftendetur, )vni (k 
eidem fpcciej, nunc hanc, nuilc illam tribuit fi¬ 
guram : lulquc deque habens , quod humanx fa- 
pientix antiftes Arift. non contemmcndo cdidto 
cauc t s Spectes non ejfe temere multiplicandas. 
Caincr. ad epitomen Matth. duas nonas adpo- 
fuit icones , ealque differentes , fed longioribus 
folijs vtramque. Idem id hift.Gcrm vnicam po~ 
nitjfcribens Pfeudolotum Matth.Clfe, alijs Lotum 
Thcoph.veram:in Italia vocari Guaiacanam. 
Gcfn : Guaiacum arboi, quxPatauij hoc no- Guaikchmi 
mine in horto medicorum cftenditur : quam au- 
diille fcribit,nafei in montibis circa Veronam,^: 
c ramis cius aqua maceratis mflicos vifcurn pa¬ 
rare: atque ideo Vifcaginem ab eruditis quibufdam ^ f ! CA g°- 
fidto nominc,quoniam Guaiacum non lit.Frudtus 
cius immaturos adftringerc ; maruros vero ita dul¬ 
ces elfe,vt fere naufeam moueant. Eft & in Cdrdi 
hifl. adpofita icbn huius, pro Guaiaco,fedperpe- Ge J nKot 
ram. Nec vfpiam legimus, ncc audiuimus a quo¬ 
quam [ quod quidem recordemur] Guaiacanam 
circa Veronam proucnire.Qui de ea Scribunt pro 
peregrina tradunt, tantum aEeft , vt ruftici circa 
Veronam cx ea vifcurn parent.Scd fofte nominis 
ambiguitas decepit Gefnerum,virum alioqui dili- 
gcntiflimumr&' in tradendis fuis placitis candidif 
limiim: ex Agrifoliacnim, qux Lotus dicitur qui- 
bufdam, Vifcurn parari folct. 
Guaiaciimi fallopiofatam ( Guaiacanam) 6 c 
creditam in horto Patauino,quam Commentator 
fibi Conftantinopoli miflam iadlar,non aliam cer¬ 
ti: elfe., quam Patauinam , feu Guaiacum Pataui- Cu * ,acuTn 
num , Veram Lotum Thcoph.Pcna &: Lob, vo- LttHS % er j. 
luilt. Theeph. 
Ermeiinns Cxfalp.autore , arbor percgrina:qui- Ermelwus. 
dam Guaiaci lignum die putaucrunt. krmelina in Ermeltn *' 
Hctruria. 
Quid fi apud Plin.dicamus inter Mala,elfe Tu serictiaL 
beruin genus, quod Sericum cognominatum a co¬ 
lore ? Gal. Serica ab infolentibus tantum cibo ex¬ 
peti reflatur. Scc: 
