82 
DliETA iETATUM. ' 
bene & quantum fatis eft, hoc aetatis fpatio, dor- 
mit, multos plerumque, ceteris paribus, numera- 
bit annos. Nimia Venus femper machinam multum 
debilitat & fenectutem tanciem reddit infirmam. 
§. VIII. 
SENIUM eft a Canis ad Mortem. 
^Etas fenilis tota quanta fere metamorphofm 
fubit a priori vitae ftatu, & fibi ita eft rclicla, qua- 
fi ei commercium cum aliis eflet ademtum. Omnia 
quae antea floruerunt, in feneftute torpent atque 
decrefcunt , quam ob cauflam fenex morbo non 
raro affligitur , cui extrema rerum fata imminent, 
& poena? inftar, hanc setatem perfequuntur. Gra- 
vatur fenex corpore ruinofo & fragili, quod vix, 
ac ne vix quidem corrigi poteft, fi vel maxime fe- 
cundum exacliflimas diaetae regulas vita inftituatur & 
optimum Neftar ofFeratur; quare funftiones tam ani- 
mi quam corporis, non nifi fumma cum moleftia 
peraguntur. Senex non, ut antea, ingeftis nutri- 
tur, tendines ojfificantur > ficque partes obrirjefcunt. 
Medulla ojfium parcior, ofla debiliora reddit atque 
fragilia. Textura cellulofa per tenuiorcm plerumque 
nutritionem evacuata partes nobiles minus lubrU 
cant, unde torpor exiftit corporis. Subftantia meduU 
laris fit rigidior, unde omnes funftiones langue- 
fcunt vitales. Dentes corroduntur, elevantur & ex- 
cidunt. Siccatur Caput & calvum evadit. Fons au- 
reus exarefcit, omnisque voluptas perit. Jam ma- 
gni non fine damno fuftinentur labores; nam cor- 
pus fenile delaffatum, fero vires recipit. NulJum 
jam intemperantise genus, nullus excefllis fine no- 
xa admittitur; vires enim vitae haec mala difficulter 
fuperant. Jam vino nobiliori, parcius fumto, cor- 
pus reficere juvat. Tempeftatem fenex vehementera 
& incommodam, maxirae autumnalem & vernam, 
quam 
