RARIORA NORVEGLE. 49 5 
primum in ed. XII. S. N. ob particularem fru&ifi- 
cationis ftructuram ad certum fuum & determina* 
tum genus referri potuit. 
Genus in Mantififa plantar. p. 16. 11. 1272. per- 
fefte defcriptum occurrit, & in eo a reliquis dif- 
fert^ quod Qdyccm vel Corollam non habeat, fed 
Germcn ovatum undique more Xantbii veftitum fit 
crufia quafi calycina, cujus apex dnobus mucroriibus 
terminatur, intcr quos duo tenerrimi fiyli prominent: 
illud vero, quod fummam cujuslibet Botanici mere- 
tur attentionem, in eoconfiftit, quod Staminaoppofita 
in medio Crufta germinis, & non inter mucrones cor- 
ticis fedeant, ut fequens figura ^JiA^ oftendit. 
Hac in re quaedam cum Chara t: \ interce- 
dit convenientia, qua? antheram w^/ ad bafin 
germinis habet. Caulis aphyllus / panicula 
f. racemo proxime accedit ad Fraxini excelfioris thyv- 
fum, & nullo modo cum familia Bliti , nec facile 
cum aliquo ordine naturali comparari poteft, qua- 
propter & hoc genus ab omnibus reliquis generibus 
cognitis ita diftinctum evadit, ut aiias quodpiam 
etiamnum notum genus. Habitus plantce nec mini- 
mam quoque cum ullo ordine naturali fimilitudi- 
nem habet; nam Folia radicalia, cordato - orbiculata , 
denticulata, trinervata. Caulis elongatus, nudus, & Ra- 
cemus compofilus flmibits omnino nudis f. & Perianihio 
6? Corolla defiitutiSy nunquam in aliis vegetabilibus 
dantur. Clafifem quoque hujus plantae conftituere 
valde difficile eft, quum Stamina ad latera germinis 
fedeant, ut, an flos lit fuperus an inferus, vere 
non dixeris; nihilominus tamen ad ClafTem Gyn- 
andria Diandrue retidit Nob. Dn. Prcefies. 
Deficriptio plantce etiam in eadem Mantififia p. I2r. 
habetur cum fynonymis. Hermanni nomen eft Pe- 
tafites y quia habet fiolium Tufiilaginis , refpeclu ma- 
gnitudiriis & figurae, vel potius folium Calthce, nec 
tomentofum ut in Tu(filagine, nec tam glabrum 
ut 
