OECONOMIA NATUIUE. 
Omnia, quae hujus mundi ambitu continentur, 
infinitam Creatoris fapientiam pleno quafi ore ce- 
lebrant. Qu&cunque enim fenfibus noftris obver- 
fantur, quieque mcnti noftrae fefe confideranda 
fiftunt, ita inftrucla funt, ut nd gloriam Divinam 
manifeftandam, id ert, finem, qucm omnium 
operum fuorum Deus e(Te voluit ultimum, pro- 
ducendum, tandem concurrant. Qui vel maxi- 
me ad ea animum advertit, quas in Globo noftro 
Terraqueo occurrunt, is ultro fateatur, necefle 
eft, omnia & fingula ea ferie & nexu inter fe 
efle ordinata, ut ad eundem finem ultimum col- 
lineent. Huic vero fini ingens finium intermedio- 
rum fubfervit cohors. Sed cum noftri inftituti 
non ferat ratio omnes illos perluftrare fines, heic 
tantum occupabimur in iis afferendis, quae rerum 
concernunt naturalium confervationem. Ut ita- 
que continuata ferie Res Naturales perdurent, 
fapientia Summi Numinis ordinavit, ut pro novis 
individuis producendis perpetuo laborarent omnia 
viventia, & c ^nnia Naturalia ad cujuscunque fpe- 
ciei confervationem auxiliatrices fibi invicem por- 
rigerent manus, atque demum unius interitus & 
deftructio, alterius reftitutioni femper inferviret. 
En argumentum, quo nihil poteft efle illuftrius, 
nec adeo quidquam dignius, in quo laborioforum 
hominum induftria defudet, fubactioraque ingenia 
fuas vires periclitentur. Quum vero nos, utpote 
tenuitatis noftrae probe confcios, haud fugiat, 
rem efle arduam fuoque pondere graviorem, quam 
cui ferendo debiles noftri humeri pares fint, 
quippe cui rimanda? ne folertiflimorum quidem 
virorum experientia fufficiat, & quam difcutien- 
dam ingentia non poflent exhaurire volumina; in 
animum induximus, fumma tantum ejus capita le- 
viter attingere, id, quantum fieri poflic, prsefti- 
turi, 
