OECONOMIA NATURiE. 
etfi gramina princeps pabulura fint anima 1 >us 
herbivoris, nihilo tamen minus culmos floric-os- 
& fcminiferos, dum in pafcua aguncur, intactos 
plerumque relinquere coguntur, ut iibere ma- 
turcfcant femina & diifeminentur ; nt loquar gra- 
mnium folia arida & emortua, q.i^ verno tempo- 
re fola revirefcunt & revivifcunt, rciro na.urae 
phsenomeno. 
Pbalafia calamitofa Lsrva Grasmafken , licet gra» 
mina cum roagna hcrum jactura in pratis depafea- 
tur, fafta tamen videtur ad juftam graminum in- 
ter ceteras plantas propor r ionem fervandam ; nam 
gramma, fuae in crefcendo linertati relicta, tanta 
copia augentur, ut a'ias plantas excludant, quas 
eapropter facile exftirpsrentur, nifi bic vermis 
interdum illis locum pararet. Hinc plures ferrper 
vifaj fiint Herbarum fpecies, eo in loco ubi 
proximo antecedente annowLarva pafcua devafta- 
verit , qusm unquam antea. 
§. X. 
Defruclio. 
Plantas omnes, perinde ac reliqua viventia 
fua demum obire fata, quotidiana loquitur ex- 
perientia. Oriuntur, accrefcunt , fiorent, frutluni 
tnatursnt, flaccefcunt & tandem vitae curriculura 
emenfe moriuntur, inque Humum redeunt, unde 
primos duxerunt ortus. Sic Humus omnis atra, 
qus terram ubique tegit, maximam partem vege- 
tahilibus demortuis originem debet. Radices 
namque omnes, ramis fuis in terram h fabulum 
defcendunt, & poftquam caulem amifit planta, 
remanet quidem radix, fed quae tandem putrefcit 
& in humum abit; quo fit ut ejusmodi humus 
naturae benehcio miiceatur fabulo, eodem fere 
modo, 
