166 CERVUS ITARANDUS. 
Jjuka, Mjaltfot, eft inter peftifera & maxime perni- 
ciofa mala, quibus non seftate modo, verum & hye- 
me vexatur Rheno, qui morbus augeri & rnultipli- 
cari magis quam minui perhibetur. Ante annos 
XII vel XIV in Lappmarkia Lulenfi plane incogni- 
tus fuit morbus, nunc maxime contagiofus, per 5 
annos fpoliavit Lapponiam Tornenfem, & omnes 
fere Rhenones fylvaticos occidit. Ut primum hoc 
tnalo corripitur animal , incipit prseter confuetudi- 
nem gravius refpirare. Nares quafi dilatantur & ma- 
jores evadunt. Oculos extendit & per aliquot mo- 
menta expanfos tenet. Tanta tum eft ferocia, ut 
omnes comu petat & profternat. Comedit tamen ut 
fanus, at non ruminat. Decumbit fsepius quam ce- 
teri. Omnes hoc infe&i morbo pereunt, nec ullum 
ejus deteclum eft remedium ; quapropter fimulac vel 
minimum ejusdem morbi fignum obfervaverit Lap- 
po, animal mattat, fi aliquem e pellibus ufum habe- 
bit, qua? in hac confumtis tabe, charta? inftar tenues 
evadunt. Si aperiantur hoc morbo confefti , apud 
varios materia quaedam fpumofa reperitur inCerebro 
& circa Pulmones, in omnibus vero omnia vifcera 
funt laxa & flaccida, prae ceteris vero Lien quam 
maxime cernitur laceratus , parvus & enervatus. 
His in morbis dorfum Rhenonis liquida pice in- 
ungefe folet Lappo, qua licet non profligentur o- 
mnia mala, impediuntur tamen ocftri, ne deponant 
ova , cutem animalis perforantia. 
§. XVI. 
NOMENCLATURA. 
Nomina, quae Rangiferis imponunt Lappones, 
partim propria funt, partim aetatufn. 
Nomina fecundum annos aetatum haec habent: 
Anno 1) MeJJi utriusque fexus. 
2) Orrya mas, Whmial femina. 
Anno 
