ARBORETUM SUECICUM. 
Argumentum itaque hoc ipfo, de filvicultura, 
utilius & elaboratu dignius eligere me non potuifTe 
arbitror *) , cum idem fummo Magiftratui cordi 
fuerit; cumque eo civibus optimis me infervire fpe- 
rem, pariterque etiam illae artes & fcientiae, non 
infimum fbi vindicent locum, quae ad felicitatem 
Reipublica? conferunt. 
Non fme dolore plebeculam intellexi carere 
requifitis, ad peramplum hoc opus, neceffariis; in- 
tellexi faspius totam fere vulgi filviculturam magis 
fubffcitiffe nudis verbis, quam praxi labori adnexa: 
exiftimando Arbores ferere,' aut exiguam effe ar- 
tem, aut plane natura? relinquendam, quoniam ar- 
bores, tota die, e terra excrefcant ac femetipfas 
multiplicent, nec recordando Qucrcum, Pinum vel 
aliud quodiibet lignum facilius citiusque exftirpari, 
quam, exftirpati ioco, enafci: & quid turpius vifu 
effe poteil quam campum fine gramine, fruticem 
fine fronde; terram fine arbore **). 
C A P U T I. 
§. I. 
Arbores & denfas filvae loca, veluti Naturae 
duce, occupant, ubi vel nulli, vel pauci admodum 
homines commode verfantur; e contrario autem, 
quo magis homines fefe multiplicant , eo etiam 
magis filvae exfcinduntur & eradicantur, foci, fepi- 
men- 
*) Sed dubitant homines ferere atque impendere curarn. 
Quid majora fequar? Salices humilesque GeniftEe, 
aut illae pecori frondem, aut paftoribus umbram 
fufficiunt; fepemque fatis., & pabula melli. 
— — — non ulli obnoxia curae. 
v I R G. 
Cicero cum de Reipublicse falute ageret, dixit: Nihil 
homine libero agricultura dignius. Alibi : In Agris Sil- 
visque funt Senatores. 
**) Columella fuo sevo dixit. 
