SENIUM SALT5&4QNEUM. 259 
cui extrema rerum fata fmminent, &, poenae inftar, 
hanc ipfam perfequuntur aetatem. Quilibet enim 
morbo affliclus, exigua fere voiuptate ex objeclis 
hifce mundanis, quantumvis pulcherrimis, perfun- 
ditur. Saluti nihil antcfcrendum ; nam ubi dolor, 
ibi nec amori, ncc fami locus rclinquitur. Quid- 
quid igitur fini huic noftro, hac in vita, conve- 
nicnter expediundum , in accrefcente astate fiat, 
ncc in fenium usque diffcrendum. Huic fententiae 
Maronis adftipulatur effatum: 
Gptivia quceque dies miferis mortalibus <£-vi 
prima fugit — — — 
Crefcente enim aetate varia nobis fubeunda eft me- 
tamorphofis, licet fccundum regulas artis medicas 
exacliiTimas noftram iriftitueremus vitam. Anno 
enim quinto decimo pubefcere & foccundari incipit. 
homo, & in vigefimum primum 3etatil>,annum pro- 
veftus crefcere fere ceflat. Mulier quinquaginta 
annos nata, ampiius concipere nequit; tum frons 
in rugas fulcatur, cana nive capillorum hiemat ver- 
tex, totaque vita ad annum feptuagefimum vel octo- 
gefimum, ad centefimum quam rariflime adfcendit. 
3. Et pertingunt ANNI, quibus dicas , non efi 
mihi in illis deleftio. 
Quomodo, quaefo, id arridere cuiquam poteft, 
quod dolorem & moleftiam indivulfos habet comi- 
tes? Cum ipfa fenectus fit morbus: Quidquid olim 
permulcebat, in fenio effluxit. Cytherea ukerius 
fuis non fafcinat deliciis. Appetitus ad cibum fu- 
mendum, non cogit amplius; quaeque in juventute 
fapiebant fcrcula, infipida ventriculo, orexi labo- 
ranti, jam fere cvadunt; & ftultitia demum, qua; 
hidicris nugis animos puerorum delcttabat, fub 
fenio ingravefcente , magis magisque odiofa reddi- 
tur; immo functiones, qua? omnes obleftamento & 
conftantia promtifiime antea exercebantur , non 
R 2 nifi 
