rissimus Hoffmann nomen Tuum in regno plantarum proprio ge¬ 
nere „Malabaila“ dicto aeternae posterum memoriae tradiderit. 
Quodsi etiam licitum sit, viro tot, tantisque meritis excellenti 
majores suos alta mente respicere; tamen nunquam fecisti, sem- 
perque singulari liberalitate, et humanitate excelluisti, quibus sin¬ 
cerum omnium amorem, et aestimationem Tibi vindicasti. 
Quamvis autem de solo paterno, et scientiis quam optime me¬ 
ritus sis; tamen Fautor Excellentissime! ea, quibus me cu¬ 
mulasti, beneficia omnia illa exsuperant, ita ut cuncta enumera¬ 
turo verba deficerent. Ab eo enim tempore, quo arenam acade- 
micam intravi, et praelectiones botanicas audivi, quae hujus stu¬ 
dii amorem potenter in me excitarunt, nullum T e generosiorem, 
et liberaliorem fautorem cognovi, Tuaeque inprimis benevolen¬ 
tiae in acceptis habeo, quod cursum academicum absolvere, et 
omne a studiis mihi concessum tempus lustrationibus in patria 
nostra botanicis vovere mihi licuerit. Nunquam destitisti nova mihi 
favoris, amorisque Tui stabilire exempla, meque ab anno i 8*5 
ad cathedram Botanices oeconomico - technicae evexisti. Quas 
grates Tibi debeam, cum omnia, quaecunque habeam, a Tua 
singulari in me benevolentia, et sapientibus auspiciis ceu fonte 
proveniant, verbis exprimere imparem me sentio, quapropter 
occasionem, grati animi specimen publice manifestandi, ardentis- 
simis exoptabam votis. Rogo itaque Fautor Excellentissime! 
ut primitias laborum meorum, quae ex Tua segete progerminant, 
qua exiguum aeternae venerationis in T e meae, gratique animi 
specimen suscipias, mihique ignoscas, si hasce Tua mihi prae 
omnibus aestimanda, et cuique bono profecto grata imagine con- 
