38 LITHOGRAPHIiE WIRCEBURGENSIS 
dulam inciderit. An forte Thuringi, Bojoarii, Haffi, Sa- 
xonesque iisdem, quibus Francones Synodorum & Prin- 
cipum Francorum, de vetitis Spurcitiis Decretis & Legibus 
non tenebantur ? An hi foli prae caeteris Germaniae po¬ 
pulis ita tenaces erant damnatorum rituum ? An fola 
Franconia & modicus quidem tractus illius, ager nimi¬ 
rum Herbipolenfis, tumulum aperuit, in quem congeftae 
veteris impietatis imagines fepelirentur, & ad aetatem 
usque nollram, praeteritis feculis incognitae fervarentur? 
Si caelaturam figurarum attente infpicias, illam in 
una eademque tabella tam diverfam diftingues, ut (edu¬ 
li Sculptoris artem mirari poffis in beftiola, quam in al¬ 
tera ejusdem faxi imagine ruditati illorum temporum, 
apud gentem artibus nondum excultam adfcribes. Cur 
Paganorum Ethnicorum ars unius infecti formam tam 
dextere affecuta, in altera defecit ? Et, quod maxime 
ad rem facit, cur animalculorum extraneorum & mari¬ 
timorum ectypa elegantius plerumque & perfectius ex- 
preffa confpiciuntur, prae domefticis & patriis, quae in- 
dies ob oculos verfabantur ? Quo vento vel turbine 
ab Oceano & exteris regionibus in interiorem Germani¬ 
am, in barbarorum Paganorum manus delata funt pere¬ 
grina & maritima animalcula, quorum effigies in pro¬ 
fanis Idolorum facris ad fuperftitiofum cultum adhibe¬ 
rentur ? Cur artifices aut Myftae Ethnici ad opus ve¬ 
nerationi Deorum, aut divinis, ut falso rebantur, fupra 
naturam effectibus deftinatum, viliffimorum faxorum, 
imo calcis aut luti indurati fragmenta elegerint, prae 
lapidibus melioris notae, imo marmoribus, quae montes 
vicini nutriunt ? 
Militat profecto contra hanc opinionem ipla natura 
lapidum, de qua fupra cap: 2 . egimus. Quamplures 
adeo molles tradabile'sque demonftravimus, ut vehe- 
mentiore attadu diffringantur : figuras iisdem impreffas 
adeo 
