rissimus Hoffmann nomen Tuum in regno plantarum proprio ge¬ 
nere „Malabaila u dicto aeternae posterum memoriae tradiderit 
Quodsi etiam licitum sit, viro tot, tantisque meritis excellenti 
majores suos alta mente respicere; tamen nunquam fecisti, sem- 
perque singulari liberalitate, et humanitate excelluisti, quibus sin¬ 
cerum omnium amorem, et aestimationem Tibi vindicasti. 
Quamvis autem de solo paterno, et scientiis quam optime me¬ 
ritus sis; tamen Fautor Excellentissime! ea, quibus me cu¬ 
mulasti, beneficia omnia illa exsuperant, ita ut cuncta enumera¬ 
turo verba deficerent. Ab eo enim tempore, quo arenam acade- 
micam intravi, et praelectiones botanicas audivi, quae hujus stu¬ 
dii amorem potenter in me excitarunt, nullum T e generosiorem, 
et liberaliorem fautorem cognovi, Tua e que inprimis benevolen¬ 
tiae in acceptis habeo, quod cursum academicum absolvere, et 
omne a studiis mihi concessum tempus lustrationibus in patria 
nostra botanicis vovere mihi licuerit. Nunquam destitisti nova mihi 
favoris, amorisque Tui stabilire exempla, meque ab anno 1815 
ad cathedram Botanices oeconomico - technicae evexisti. Quas 
grates Tibi debeam, cum omnia, quaecunque habeam, a Tua 
singulari in me benevolentia, et sapientibus auspiciis ceu fonte 
proveniant, verbis exprimere imparem me sentio, quapropter 
occasionem, grati animi specimen publice manifestandi, ardentis- 
simis exoptabam votis. Rogo itaque Fautor Excellentissime! 
ut primitias laborum meorum, quae ex Tua segete progerminant, 
qua exiguum aeternae venerationis in Te meae, gratique animi 
specimen suscipias, mihi que ignoscas, si hasce Tua mihi prae 
omnibus aestimanda, et cuique bono profecto grata imagine con- 
