8n 
STIRPIVM HISTORIA 
PEMPTADIS SEXTI 
LIBER QJf A R T V S, 
DE ARBORIBVS SYLVESTRIBVS. 
Pk^iatio. 
Q V ae fmt fjlueslres nobis orbor es, in procedentis libri prafatione diffum efl,nempe quorum 
frttihss homini edendo non funt, quo vere fylueflres ac dyrfjj, magnajiquidem ex parte in 
fyluis, aut aliis locis agreHibits proueniunt: neque etiam cultura fic mu efcunt, vtfrucius e fui ido¬ 
nei reddantur. 
De Quercu. Cajvt i. 
Quercus. Quercushumilis. 
G LandiferarvjU arboru, quas Gratci Jpdtq appellanr.com plura funt genera: Eius 
tamen qua: communiter J) >ic,a Latinis Quercus, duo (unt: h/jaesi videlicet quar fete* 
eit: Hcdyeia, quam Robur appellant: nam reliqua’ Spuit, propria nomina obtinent, veluti 
rsreteoCjfiMo^cuy/Aa^jnAaTihpi/Mo;, a AifAoioi;-, quibus quandoque & tptijssfiuf Fagus 
annumerantur. 
Hemcris Quercus Robore fiue agrefti quercu fepe humilioreftjcaudicetamen crallillR i 
mo,eo autem nec re&o nec lacui, fed detorto,mulus, rarius alisque comolo. materies huicJro- 
bufta, verum infirmior quam Fago ; tra£htu ad omnui opera quam Roboris facilior; glans 
omnium maxima,& dulcis. i 
Sylueftris Quercus non raro in permagnam altitudinem aflurgit, frequenter ingentium r 
ramorum armamentis latiffime patet: caudices eius fubinde admodum craffi, ambitu duas* 
aut tres orgyaspatentes, ramos ampliffimosfundit,in plurimas alas diuifos. lolia Leuia iitnr, 
YY 4 duriulcu- 
