CJespcrtiliones , quorum corporis structura plane singularis ad caetera ani¬ 
malia affinitatem admodum dubiam reddit, primo avibus, deinde mamma¬ 
lia cum avibus conjungentes muribus, postremo a Linnaeo lemuribus 
adscribebantur, in ordine mammalium loco a simiis secundo positi. Ducte 
quidem illorum species jam longo abhinc tempore in Europa notae fuerunt, 
quibus mox nova quaedam accessio facta est, novis illis speciebus extra Eu¬ 
ropam viventibus, quarum cognitionem, Seba e, E du ardi. For s kohl n, 
Pali as ii meritis aut itineribus debemus . His postea D aubenton alias quin¬ 
que species Europaeas aliasque exteras addidit, Azara quindecim in Para- 
guaia observavit, auxeruntque eas novissimis temporibus Pechslein, Leisler 
et Kuhl novas istis species Europaeas apponentes. Idem effecit R aff i n es que 
Schmaltz, qui vespertiliones tum Europae tum Americae septentrionali pro¬ 
prios novo hujus Familiae genere „Atalophia“ locupletavit novisque insuper 
speciebus, quae vero hucusque satis congrue definitae non sunt. Geoffroy eus 
de St. Hilaire multis vespertilionibus ab expeditione Aegyptiaca secum allatis 
et huic animalium familiae indagandae praecipue incumbens, partim copia 
exemplarium, epiae in Museo Parisiensi asservantur, adjutus, partim varias 
ac dispersas descriptiones, quae in itinerum commentariis inveniuntur, in suos 
usus vertens, summo studio id consecutus est, ut species vespertilionum hucus¬ 
que nolas, quas B r is sonius in duo, Ve s per l ilio n i s scilicet et P ter opi, quibus 
Linnaeus tertium postea Noctilionis adjecit, genera diviserat, G melinus 
econtra viginti duas distinguens in novem subdivisiones dispescuerat, ad quin¬ 
decim genera reducere e er lisque characteribus disponere posset. 
In itinere, quod per Brasiliam a vigesimo quarto latitudinis gradu usque 
ad Aequatorem una cum viro amicissimo Dr. JMcirtio peregi, conquiren¬ 
dorum animalium occasionem opportunam nactus, etiam vespertiliones non 
paucos collegi, mecumque in patriam reportavi. Numero quinquaginta novem 
51 
