104 
1 
mis utrinque hæmisphærico-sublunatis &c. Tamen 
B. verrucosa status junior B. albæ esse videtur, cum 
quo ex omnibus partibus convenit, ut fol. dupl. 
acute serratis, acuminatis, amentis glaberrimis; lobis 
lateralibus hæmisphærico-sublunatis; semine angusto; 
ala semine triplo latior; frutex ramosus orgyalis &c. 
b) Betula alba Hartm. Ed. 6. » Ramulis annotinis gla¬ 
berrimis». Hab. in montibus et clivis arenosis in 
paroecia Pajala circa Kengis usque ad vicum Antis 
et Muatka supra Tarändö; at in ipsa Lapponia 
nondum visa. Arbor pulcherrima, trunco recto, 
cortice niveo, lævi; ramis horizonlaliter patentibus; 
foliis rhombeis, duplicalo-serratis, basi aculis, apice 
acuminatis; amentis femineis oblongis, pedunculatis, 
pendulis; lobis squamarum lateralibus sublunatis, 
medio basi dilatato obluso. — Hujus forma senior 
esse videtur : 
c) Betula verrucosa Fries, Summa Vegetabilium Scandi¬ 
naviae pag. 211, ubi verrucosae nomen non de »ra¬ 
mulis verrucosis», sed ex »cortice scruposo» sumitur. 
Sed omnia individua non tantum B. albæ, sed etiam 
sequentium ælate provecta corticem scruposum nan¬ 
ciscuntur. 
d) B. pendula Roth seeund. Koch: » ramis pendulis». 
Hab. in Porovaara prope Kengis, ubi etiam »cortex 
scruposus» et truncus validus flexuosus, foliis mi¬ 
noribus, amentis masculis quotannis^ femineis non 
nisi aestate calidissima evolutis; lobis squamarum 
lateralium ovalis, emarginatis, non recurvatis obser¬ 
vatur. Sed amenta glaberrima et ala seminis di¬ 
latata ut etiam foliorum forma ad-B. albam referunt. 
2. Betula pubescens Ehrh.»: Amentis masculis femineis- 
que pubescentibus, squamis ciliatis». 
Obs. B. pubescens Ehrh. est nomen antiquissimum 
omnium recentiorum, ideoque a Kochio assumtum. 
Betula pubescens sensu strictiori gaudet ramulis anno¬ 
tinis pubescentibus, unde subdivisiones ^sumuntur. 
A. Glutinosa Wallr. »ramulis annotinis glabrescentibus». 
«) B. rustica Læst. squamæ ejusdem formæ ac B. 
albæ, scilicet lobis lateralibus sublunatis recurvatis; 
