EERSTE 
AFDEELING. 
Physische gesteldheid: Uiterlijk aanzien van het land, en vaarwater langs hetzelve. 
Hoedanigheid van den grond; planten; dieren. Luchtgestel; winden; 
strooming der zee nabij den wal, enzv. 
De gedaante en strekking der kust van dat gedeelte der zuidwest- en zuidzijde van Nieuw-Guinea, 
hetwelk door de bovengenoemde Koninklijke vaartuigen, tusschen 1826 en 1835 bezocht en opgenomen 
is geworden, wordt door de kaart, welke deze verhandeling vergezelt, voldoende aangewezen; zoodat 
daaromtrent geene nadere toelichtingen zullen noodig zijn. Wij merken alleen aan, dat de weinige, 
eenigzins flaauwer geteekende plaatsen op dezelve, nog min of meer als onzeker moeten worden be¬ 
schouwd, uithoofde van den grooten afstand, waarop, of het mistige weder, waarbij zij bezeild wer¬ 
den; en dat voorts de gestipte plekken in het noordelijke gedeelte der kaart, zijn aangeteekend volgens 
de ruw geschetste opgaven van eenige Papoea’s van Lobo en Wezels-eiland. 
De gesteldheid van het land langs de uitgestrektheid, welke de kaart aanwijst, is zeer verschillend. 
In het noordelijke gedeelte, van 132’ 30', of misschien van nog geringer oostelijke lengte af, tot op die 
van omtrent 135° 30 , is de kust hoog en klippig. Men ziet slechts hier en daar kleine strandvlakten, 
voornamelijk binnen de talrijke groote of kleinere bogten, terwijl op andere plaatsen het gebergte steil 
uit zee oprijst, hetwelk inzonderheid bij de uitspringende hoeken dikwerf het geval is. Op omstreeks 
de laatstgemelde lengte zuidwaarts, verwijdert zich echter het gebergte allengskens meer en meer van 
den oever, zoodat in die rigting weldra een wijduitgestrekt, effen voorland zigtbaar wordt, hetwelk deze 
zelfde gesteldheid, als eene onafzienbare wildernis, tot bij straat Torres behoudt. — Tusschen de twee 
zuidelijkste breedtegraden ontwaart men, zoover het oog reikt, niet het geringste spoor eener verheven¬ 
heid van den grond; maar op de breedte van omtrent 5f graad, vertoont zich, bij helder weder, zeer 
ver binnen ’s lands, eene hooge bergketen, die, naarmate men noordelijker komt (op 4§ graad), zich 
meer onthult en alsdan een ongemeen trotsch gezigt oplevert (zie PI. 4, »Binnenlandsch gebergte.”). 
Sommige harer toppen schijnen zich zelfs tot hoven de grenzen der eeuwige sneeuw te verheffen: wij 
althans wisten de glinsterende witte lagen, waarmede de kruinen en hooge ruggen bedekt waren, aan 
Land- en Volkenkunde. i 
