17 
boven het water uitsteken en eene drooge gesteldheid hebben. — Allerwegen ziet men hetzelfde, 
gelijkvormige bosch, langs de kanten meestal geen zwaar hout, maar meer binnenwaarts vele dikke 
boomen bevattende. Hier en daar wordt deze wildernis bezoomd door eene strook weeken kleigrond; 
gelijk men ook bijkans de geheele straat door, zachten bodem aantreft, uitgezonderd alleen aan den 
zuidelijken mond, alwaar de grond hard is. Deze mond is waarschijnlijk dezelfde, welke op sommige 
kaarten den naam draagt van Bartholomeus-rivier. Bijna overal zijn de oevers der straat digt te naderen, 
en wel te veiliger, daar de diepte over het geheel vrij regelmatig af- en toeneemt, en men slechts op 
eenige weinige plaatsen in dezelve een eenigzins aanmerkelijk verschil bespeurt. Geulen van kleine rivieren 
worden er, aan weêrszijden harer oevers, in menigte aangetroffen, van welke sommigen, gedurende de 
eb, goed drinkwater opleveren; doch zoodra de vloed doorkomt, vallen zij aan de monden brak. Die, 
welke door den Heer Kool nader werden onderzocht, zijn zoo diep, dat eene geladene barkas er, met 
den laagsten waterstand, in en uit kan komen. De schooners Postillon en Sireen, vulden hare 
vaten uit de noordelijkste der twee kreken, die niet ver ten Z. W. van het kleine eilandje, het eenige, 
dat in de straat gelegen is, op geringen afstand van elkander hare uitwateringen hebben. Men kan 
ten dien einde digt onder den wal ankeren. Dit vinden van zoetwater is voor de zeevaart allezins ge- 
wigtig: het zoude de korvet Triton in der tijd uit eene groote verlegenheid gered, en ter bereiking van 
het doel harer reis van veel voordeel hebben kunnen wezen. Het is voornamelijk uit dit oogpunt be¬ 
schouwd, en ook ter herstelling der haverij, welke een schip mogt hebben geleden, dat de ontdekking 
van deze straat voor de zeevaart van belang kan zijn; zij zal echter door hare ligging, de sterke stroo- 
men, welke in haar loopen, de naauwte van het vaarwater en de onherbergzaamheid van de landstreek, 
aan dezelve nooit een algemeen en uitgebreid nut opleveren. 
De grond van het vlakke land, dat de ruimte inneemt van den zuid-westelijksten uithoek van Nieuw- 
Guinea tot bij het kustgebergte, hetwelk gerekend kan worden, op 135° 30' beoosten den meridiaan 
van Greenwich te eindigen, bestaat uit eene blaauwachtig-graauwe kleiaarde, die, volgens de waar¬ 
nemingen van den Heer Macklot, op sommige plaatsen met kwartsdeelen, en op andere met kalk- 
deelen vermengd is. Daar, waar het land gedurende den vloed niet overstroomd wordt, is deze 
kleigrond vast en met eene dunne korst plantenaarde bedekt; maar, waar hij dagelijks door het zee¬ 
water bespoeld wordt, is hij week en slijkachtig. Ook bemerkt men in het eerstbedoelde, droogere 
gedeelte, hetwelk zich van de bovenvermelde geographische lengte tot op die van omstreeks 138° 30' 
oostwaarts uitstrekt, op vele plaatsen langs het strand, eene strook wit zand met veel kwarts vermengd. 
De bergen, welke den meer noordelijken oever vormen, kenmerken zich, gelijk wij reeds vroeger 
met een enkel woord vermeldden, door hunne ruwe omtrekken, in welke hoekige spitse klippen, met 
steile hellingen, diepe en naauwe kloven en spelonken, en kale rotswanden elkander afwisselen, ter¬ 
wijl zij voor het overige, allerwegen, waar de gesteldheid minder ongunstig is tot de opeenhooping 
van losse stoffen, van eene min of meer dikke laag plantenaarde voorzien zijn. Volgens den Hoog- 
leeraar von Leonhard, te Heidelberg, welke eenige steenbrokken uit onze verzameling bezigtigd 
heeft, bestaan die bergen uit eene Jurakalk-formatie, en bevatten hunne hoogere deelen bepaaldelijk 
een zeer karakteristiek Jura-Dolomiet. Dit laatste vertoont op vele plaatsen naakte wanden, van 
eene glinsterend witte kleur. In het daar onder liggende, meer bruinachtig-graauwe en doffer 
Land- en Volkenkunde. 
5 
