standen van ons verwijderd, de vlugt nemen, en wel met eene overhaasting en eene kracht, dat wij, 
alleen naar het daardoor te weeg gebragte geluid oordeelende, zijne sterke treden en geduchte sprongen, 
aanvankelijk voor die van een groot zoogdier hielden. — Van de vogelen, die ons enkel bij de rivier 
Oetanata onder het oog kwamen, vermelden wij: Psittacus placentis en pygmaeus, Megapodius rufipes, 
eene nog onbeschrevene Hylocharis, voorts Glareola grallaria, Tringa pusilla enOedicnemus magnirostris; 
terwijl eindelijk uit de reeks dergenen, die wij alleenlijk in de Prinses Marianne-slraat waarnamen, 
vooral verdienen genoemd te worden: Columba Mülleri en humeralis. Eene groote, mij geheel vreemde 
eend werd, doordien zij met eenen kogel geschoten en deerlijk gehavend was, als geheel onbruikbaar 
en in de vaste hoop van weldra eene andere te zullen erlangen, ter zijde geworpen. Tot mijne groote 
spijt zijn wij echter in onze verwachting te leur gesteld, want wij hebben die soort later niet meer gezien. 
Zoowel in het bosch, langs de oevers der Prinses Marianne-straat, als in de omstreken van de monding 
der rivier Oetanata, vonden wij dikwerf groote hoopen, uit aarde en dorre bladen bestaande, die, 
volgens de meening onzer Amboinsche begeleiders, de nesten waren van Maleo’s (Megapodii). 
Sommige dier hoopen wekten door hunne aanzienlijke grootte — als nesten van hoenderachtige vogels 
beschouwd — onze verwondering. Een derzelve, door mij gemeten, had aan den voet eenen om vang 
van ruim acht meters, en zijne hoogte bedroeg derdehalven meter. De vorm was die van eenen 
stompen kegel. Men kon intusschen bij dezen, zoo min als bij anderen, die ik te zien kreeg, niet het 
minste spoor van opening ontdekken. 
Uit de derde natuurlijke klasse der gewervelde dieren, die der Amphibiën, bestaat onze oogst van 
Nieuw-Guinea’s westkust in 26 soorten, waarvan 15 tot de orde der hagedisaehtigen, 5 tot die der 
slangen, 1 tot de schildpadachtigen en de overige 5 tot de familie der kikvorschachtigen behooren. 
Eenige weinigen uitgezonderd, zijn allen nog onbekend of in den jongsten tijd, naar de door ons gevon¬ 
dene voorwerpen beschreven geworden. De soorten der eerstgenoemde orde, die der hagedisachtige, 
bepalen zich tot de geslachten: Gonyodaetylus, Hemidactylus, Monitor, Calotes, Centroplites (*), 
Scincus en Acontias; die der slangen, tot de geslachten: Boa, Tropidonotus, Dipsas, Dendrophis en 
Elaps; de schildpad is eene Chelonia; en de dieren, door ons uit de familie der kikvorschachtigen ver¬ 
kregen, behooren tot de geslachten: Hyla, Rana, Bombinator en Ceratophrys. Al deze amphibiën, 
van sommige derwelken wij, alleen een of eenige weinige individuën, van anderen daarentegen tot dertig 
en meer exemplaren hebben mogen erlangen, zijn uit de omstreken der bogt OeroeLangoeroe afkomstig, 
met uitzondering van slechts eene soort, de Dendrophis piëta, die ons bij de rivier Oetanata in handen 
viel. Deze laatste behoort tevens tot een der meest verspreide land-amphibiën van Indië, bevindende 
zich dezelve, volgens voorwerpen in het Leidsche Museum aanwezig, ook op Nieuw-Ierland, alsmede op 
Manilla, Borneo, Celebes, Java en zelfs in Bengalen. Naast haar mogen, als soorten, wier vaderland 
insgelijks zeer ruime grenzen bezit, in aanmerking genomen worden: Boa carinata en Hyla cyanea, 
die beiden ons ook op Amboina zijn voorgekomen; terwijl de laatstgenoemde insgelijks Nieuw-Holland 
(*) Hel merkwaardige dier, dat ik in 1830, onder den boven aangeduiden geslachtsnaam, aan het Museum te Leiden 
toezond, leeft op sombere en stille plaatsen in het hooge woud. In het onlangs uitgekomene vijfde deel der Erpétologie 
van de Suites a Buffon, vindt men hetzelve onder den naam van Tribolonotus beschreven. 
