bewoont. Deze groote boomkikvorsch is buitendien merkwaardig door zijn diep en zwaar stemgeluid, 
hetwelk, op eenigen afstand gehoord, overeenkomst heeft met het schel krassende geschreeuw eener 
kraai. Onder de nieuwe soorten, welke wij uit de klasse der tweeslachtige dieren aantroffen, verdienen 
onder anderen nog vermelding, een groot hagedisachtig dier en eene zoogenaamde horenpad. De laatst- 
gemelde, Ceratophrys turpicula, is inzonderheid gekenmerkt door vier tot vijf zeer kleine huidaanhangsels, 
welke zich boven ieder oog verheffen; het eerste onderscheidt zich door eenen ongemeen slanken ligehaams- 
vorm, en valt vooral door zijne ranke ledematen en langen staart zeer in het oog; bij dit alles bezit het 
eene fraaije groene kleur, om welke reden ik hetzelve met den naam van Monitor prasinus bestempelde (*). 
Niet onbelangrijk zijn eindelijk ook eenige Scinci, die gedeeltelijk met andere, door ons later op Timor 
en omliggende eilanden verzamelde dieren van dit geslacht, groote overeenkomst hebben; slechts in de 
kleur verschillen zij gemeenlijk eenigzins van elkander. Doch het grootste en uitgestrektste gebied van 
alle op Nieuw-Guinea waargenomen amphibiën, bewoont de zeeschildpad, Chelonia viridis, welke 
soort, gelijk men weet, bijkans alle deelen van het groote zoute element, binnen de keerkringen en 
de gematigde luchtstreken, ten verblijve heeft. De Papoea’s in het distrikt Lobo, bragten ons van dit 
dier dikwerf groote levendige voorwerpen, die zij in ruiling tegen ijzerwaren, linnen enzv. aanboden. 
Deze soort moet in de stille bogten en straten langs de kust aldaar vrij menigvuldig wezen; doch, haar 
schild dun en daarom van geringe waarde zijnde, is zij veel minder aan vervolging blootgesteld dan de 
zoogenaamde karetschildpad, Chelonia imbricata, die, uithoofde harer kostbare schildbladen, met veel 
moeite en ijver door die strandbewoners wordt opgezocht. Voorts zagen wij ook eenige malen in de 
bogt Oeroe Langoeroe groote krokodillen zwemmen, die, naar alle waarschijnlijkheid, tot Crocodilus 
biporcatus behoorden. De Heer Kolff vermeldt in zijne Reize door den zuidelijken Molukschen 
Archipel enzv., dat hij op de modderbank, welke van Prinses Marianne-straat zuidwaarts om de 
Valsche Kaap heen, het lage boschland bezoomt, eene talrijke menigte dezer dieren heeft gezien. 
In de eerste aflevering van het zoölogisch gedeelte dezer Verhandelingen, vindt men omtrent de 
geographische verspreiding van dit amphibie uitvoeriger opgaven. 
Wat nu de Visschen betreft, die wij op verschillende plaatsen langs de zuid-westkust van Nieuw- 
Guinea hebben waargenomen: deze behoorden voornamelijk tot de geslachten: Squalus, Pristis, Raja, 
Scomber, Sparus, Mugil, Polynemus, Clupea, Trichiurus, Triaeanthus, Belone en eenige anderen. 
Het allermeest intusschen wordt Trichiurus lepturus gevangen, welke soort ook in andere streken van 
den Indischen Archipel, en bepaaldelijk aan de noordkust van Java en de westkust van Sumatra, in 
ontzaggelijke hoeveelheid door de inlanders wordt gedroogd, en in dezen staat aan duizenden menschen 
tot voedsel verstrekt. De wateren binnen den mond der rivier Oetanata en vóór dien van de Walar 
Timbona, in de bogt Oeroe Langoeroe, waren bijzonder visehrijk, en verschaften menigmaal op den 
disch onzer beide schepen eenen zeer gezochten schotel. Wij vonden een aantal nieuwe soorten onder 
dezelve, van welke zich sommige door kleur en teekening, of door andere uitstekende bijzonderheden 
kenmerkten. In Prinses Marianne-straat zagen wij, bij laag water, de droog gevallen modderige kanten 
(*) Omtrent deze twee dieren vergelijke men Schlegel’s Abbildungen neuer oder unvolstandig bekannter 
Amphibiën, Tab. 10, fig. 4, en Tab. 22, fig. 5. 
