kortstondig en tijdelijk verblijf dezer ruwe natuurmenschen, dan wel voor eene hunner gewone huis¬ 
vestingen te houden zij. Deze hut bestond enkel uit een half dak, dat tot op den grond nederdaalde, 
terwijl zij aan de andere zijde geheel open was. Aan den ingang zelfs kon men onder het dak ter 
naauwernood regtop staan. Het was gedekt met boomschors en boombladen, welke voorwerpen op een 
ruw getimmerte van wild hout rusteden. Volgens het berigt, ons door een Papoeaasch opperhoofd van 
het eiland Aidoema, medegedeeld, bestaan de gehuchten der meer landwaarts wonende Mairassis, uit 
lange huizen, die op palen rusten en van binnen in vele kleine vertrekjes zijn afgedeeld. Zulk een huis 
zoude dan steeds door onderscheidene, niet zelden uit 20 tot 30 personen bestaande gezinnen, be¬ 
woond zijn. 
Verplaatsen wij ons thans een eind verder zuid-oostwaarts aan het strand, bij de rivier Oetanata, en 
beschouwen wij daar de woningen der nog weinig beschaafde inlanders. Aan de linkerzijde van deze 
rivier, juist bij haren mond, zijn op het witte zandstrand een aantal woningen gelegen, door de inboor¬ 
lingen Oeta genaamd (zie PI. 2 van onderen). Dit dorp bestaat hoofdzakelijk uit een zeer laag, naar 
eene loods gelijkend gebouw, dat naar den kant der rivier vele openingen van ongelijke grootte tot 
ingangen heeft. Van buiten gezien, scheen het ons aanvankelijk toe, als of er eene menigte kleine 
hutten naast elkander waren geplaatst, doch dezelve binnentredende, vertoonde het geheel eene door- 
loopende lange, vuile en morsige ruimte. Op de menigte brandende vuurtjes, welke niet weinig rook 
verspreidden, was men bezig, groote krabben, visschen, half rijpe bananen, groote stukken van het 
meelachtige merg eenes sagopalms en andere eetwaren meer, te braden of te roosten. Het scheen, dat 
deze loods niet alleen aan een aanzienlijk getal menschen, maar ook aan varkens en honden tot gemeen¬ 
schappelijk verblijf verstrekte. Geene matten of iets dergelijks bedekten den zandigen bodem van deze 
sombere schuur, waar oud en jong, mannen, vrouwen, kinderen en ook de genoemde huisdieren, op 
den kalen grond, naar welgevallen, waren gezeten, uitgestrekt nederlagen, ofwel in de onbelemmerdste 
vrijheid door elkander liepen. Het geheele gebouw was ten naastenbij 30 meters lang, 1,7 breed en 
omtrent 1,4 hoog. Het geraamte daarvan bestond uit dunne houtstengen en bamboes, doch van buiten 
waren het schuins af hellende dak en de wanden overtrokken met matten, uit aan elkander geregen 
palmbladen vervaardigd. Tegen het dak waren hier en daar stokken gelegd, waarschijnlijk met 
inzigt om de ligte bladbedekking eenigzins tegen het op- en wegwaaijen te beveiligen. Ieder gezin 
scheen eenen bijzonderen ingang in de woning te hebben, door welke openingen men niet anders, dan 
zeer laag bukkende, kon uit- en ingaan. Achter deze lange Papoeasche woning stond, op eene kleine 
verhevenheid van den grond, een paar andere, gewone, langwerpig-vierkante huizen van Maleischen 
vorm, en hoezeer eenigzins vervallen, was het niet te min duidelijk zigtbaar, dat dezelve op eene betere 
wijze waren zamengesteld. Deze behoorden aan eenige Ceramsche kooplieden, welke veelal jaarlijks die 
streek bezoeken en er alsdan gewoonlijk eenigen tijd vertoeven. Er vertoonden zich overigens, in de 
nabijheid van dit dorp, weinig of geene vruchtboomen, zelfs niet eens kokospalmen, en de inboorlingen 
moeten derhalve de noten, die wij bij hen zagen, van elders uit de binnenlanden verkregen hebben. 
Op onze jagttogten hebben wij niet zelden kleine troepen dezer menschen op den weg ontmoet, zoowel 
ten zuiden van het dorp, langs het strand, als op de rivier, die zij vaak met hunne kano’s op- en afvoeren. 
Eens kwamen wij eene boot met vier vrouwen tegen, welke uit visschen w r aren geweest. Zij hadden 
