35 
echter weinig' gevangen, want al hetgeen zij ons lieten zien, bestond enkel in eenige groote krabben, 
die zij ons zeer duur wilden verhandelen, verlangende zij voor iedere krab een’ zakdoek of ander stuk 
linnen. Doch, wat deze menschen zelve, hunne zeden, hun huishoudelijk leven enzv. betreft, daarover 
zullen wij later meer uitvoerige mededeelingen doen. Thans willen wij van het dorp Oeta alleen nog 
aanstippen, dat hetzelve weinig tegen den wind is gedekt, naardien de grond, waarop het ligt, eene 
tamelijk smal uitspringende tong vormt, die langs den zeekant slechts dun met Casuarina- en andere 
hoornen begroeid is. Yan dezen zijn sommige, die meer vrij staan, dor, en dus slechte beschutters, 
terwijl de breede mond der rivier een wijd en open vlak voor wind en weder aanbiedt. 
Van het Papoeasche gehucht, dat men op omtrent 6° 15' Z. br. aan het strand ontwaart, en in welks 
nabijheid de onsterfelijke Cook, bij zijne eerste reis rondom de aarde aanlandde, geeft de Heer Kolff, 
die in 1826 aldaar aan wal ging, eenige nadere herigten. Hij vond langs den zandigen oever onder¬ 
scheidene hutten verspreid, die laag gebouwd, aan alle kanten open, en met palmbladen gedekt waren. 
Een eind verder binnenwaarts, zag hij nog een aantal grootere woningen. Het land scheen hem over 
het geheel, hoe woest zich hetzelve ook anders voQrdeed, in die streek vrij sterk bevolkt te zijlij doch 
ondanks alle aangewende moeite, mogt het hem niet gelukken, met de inboorlingen in aanraking te 
komen. Ofschoon in talrijke hoopen vereenigd, toonden zij zich nogtans zeer vreesachtig, zoodat zij 
telkens de vlugt namen, wanneer men hen te water of te land wilde naderen (*). Wij zelven hebben 
het voormelde gehucht slechts op een’ afstand van ongeveer drie mijlen gezien; hetzelve bestond uit 
eenige lage, zich als bloote daken voordoende woningen, die van 25 tot 30 voeten lang schenen te zijn. 
Wij zagen soortgelijke huizen wel eene mijl van elkander gelegen. 
In de Prinses Marianne-straat hebben wij langs de oevers geene gehuchten, noch zelfs bewoonde 
hutten gevonden. De eenige sporen van menschelijke verblijven, aldaar waargenomen, waren de 
geraamten van eenige oude verlatene hutten, die hier en daar in het bosch, op drooge plekken gronds 
verspreid lagen. Deze overblijfselen bestonden meerendeels uit vier, als schragen schuins tegen elkander 
in den grond geplaatste stokken, waarop van boven een andere dwarsstok rustte. Bij de meesten was 
geene verdere bedekking aanwezig; twee echter hadden aan de eene, naar het water gekeerde zijde, 
een tralieachtig dakgeraamte, uit dunne, regthoekig over elkander liggende stokken en boomtakken 
vervaardigd, op welke nog eenige stukken boomschors, als overschotten eener vroegere bedekking, 
gelegen waren. Deze schors scheen van eene Acacia-soort, die aldaar vrij menigvuldig is, afkomstig 
te zijn. Het dak daalde tot op den grond af; maar aan de andere zijden dezer hutten was geen spoor 
van beschutting zigtbaar. De hoogte van het geheel was doorgaans minder dan gewone mans lengte, 
en bedroeg ongeveer slechts ééne Ned. el. De breedte en lengte was in dezelfde evenredigheid bekrom¬ 
pen, zoodat zij in der daad meer naar groote hondenhokken, dan wel naar menschelijke woningen geleken. 
Aan het voor dezelve gebezigde hout was geen kenteeken van eenig scherp werktuig te bespeuren, 
zijnde hetzelve blijkbaar alleen afgebroken. — Strekten nu deze eenvoudige en ruw zamengestelde hutten, 
eenmaal tot vaste woningen aan geheele familiën, of werden zij misschien door eene hier langs trekkende. 
H Keize door den zuidelijken Mol. Arch. enzv. p. 351. 
