zwervende horde, alleen tot tijdelijke rustplaats en nachtverblijf opgeslagen? Bij eenige derzelven vonden 
wij overblijfselen van schulpen, krabben, schillen van kokosnoten en verbrande stukken hout, die 
gedeeltelijk de speuren droegen van daar nog niet zeer lang gelegen te hebben. Niet ver ten westen 
van daar, aan den noordkant van voornoemde straat, ontmoetten wij eenen hoop inboorlingen, doch 
het valsche en arglistige gedrag, dat zij al dadelijk, bij die eerste ontmoeting verrieden, maakte eene 
nadere kennismaking met hen en met hunne levenswijze niet raadzaam. Zij moeten niet ver van de 
plaats, waar wij hen zagen, hunne woonsteden hebben gehad, vermits zij weinige uren, na ons schieten 
aan den oever, eensklaps uit het bosch te voorschijn kwamen. Dikwerf staken zij de armen landwaarts 
uit, ons door gebaren en teekenen te kennen gevende, dat zij in die rigting woonden en wij hen der¬ 
waarts zouden vergezellen. Onder eene menigte mannen bevonden zich ook vrouwen en kinderen, 
doch zij verschenen met hunne kano’s niet in de straat. Den volgenden dag alleen vertoonden zich een 
enkel klein bootje, digt onder den wal, in hetwelk zich twee menschen bevonden, die staande roeiden. 
Hetzelve verloor zich echter weldra tusschen het geboomte van eene kleine rivier. Leven deze wilde 
kinderen der natuur welligt altijd zwervende, slechts eenen korten tijd, nu eens hier, dan weder elders 
vertoevende? Zeker is het, dat van al de inboorlingen, die wij op Nieuw-Guinea gezien hebben, deze 
het minst beschaafd waren en in hunne manieren de meeste dierlijke woestheid aan den dag legden. 
Waarschijnlijk waren wij de eerste Europeanen, en de Triton en Iris de eerste schepen, die zij ooit 
te zien kregen. De navolgende omstandige beschrijving der ontmoeting met die lieden, is getrokken 
uit de dagboeken, door sommige mijner reisgenooten gehouden, wier aanteekeningen ik met de mijnen 
tot een geheel heb gemaakt. In de hoofdzaak komt dezelve genoegzaam overeen met hetgeen men in 
het reisverhaal van den Heer Modera nopens dit onderwerp vermeld vindt; doch daar ieder reiziger zijne 
bijzondere wijze van zien heeft, zullen ook de waarnemingen, opvattingen en mededeelingen steeds 
onderling van elkander verschillen, en iedere kleine bijdrage tot de nadere kennis dier wilden, welke wij 
toch verpligt zijn onze natuurgenooten te noemen, belangrijk te achten zijn. 
De beide schepen kwamen in den achtermiddag van den 21 sten mei 1828, binnen de monding der 
voornoemde straat, en wierpen op omtrent £ mijl afstands van haren noorder wal, op 7° 28' Z. br. en 
138° 58' O. 1., niet ver van de opening eener kreek, door den Heer Kolff als eene zoetwater kreek 
opgegeven, op 8 vademen diepte, het anker. Reeds dienzelfden middag, als ook den volgenden morgen, 
voeren er sloepen naar het land, om deszelfs gesteldheid en voortbrengselen te onderzoeken. Ik was 
derwaarts medegegaan, en schoot daar verschillende soorten van vogels, inzonderheid witte kakketoeën 
(Psittacus galeritus), die onder een luidruchtig geschreeuw, in groote zwermen boven het bosch 
rondvlogen. Na eenige uren toevens, keerden wij naar boord terug, met het berigt, dat het land te laag 
en te moerassig was om ergens met geschiktheid eenen voet aan wal te kunnen zetten, en dat de voor¬ 
melde kreek, gedurende den ebtijd, te weinig zoetwater bevatte en tevens te ondiep bij haren ingang was, 
dan dat men aldaar de ledige vaten naar wensch zoude kunnen vullen. Er werd om die reden besloten, 
tegen den middag, met den opkomenden vloed, de straat verder in te zeilen. Toen men op dat tijdstip 
juist aan het opwinden van het anker bezig was, traden eensklaps zeven menschen van eene zeer 
donkere kleur, voor het bosch, digt bij den mond der kreek, te voorschijn. Hun getal nam weldra tot 
achttien toe. Begeerig, deze inboorlingen van naderbij te zien en, zoo mogelijk, eenige berigten nopens 
