het land van hen in te winnen, gaf de Commandant bevel, het ligten van het anker vooreerst te staken, 
en zond hij eene wel bemande sloep, onder de leiding van eenen Officier, naar wal, aan welke expeditie 
nog door onderscheidene andere Heeren deel genomen werd. 
Kort nadat wij het boord verlaten hadden, hoorden wij de naakte boschbewoners reeds geweldig 
schreeuwen, en zagen wij hen hunne speren en bogen boven het hoofd zwaaijen. Hoe meer wij hen 
naderden, des te luidruchtiger werd het gejoel en des te meer poogden zij, door den modder wadende, 
ook ons naderbij te komen. Onze tolk kon intusschen geen enkel woord van hunne taal verstaan, en 
hetgeen hij hun half in eenen Ceramschen, half in eenen Papoeaschen tongval, volgens hem, meer 
noordelijk aan de kust van dit eiland in zwang zijnde, toeriep, schenen ook zij volstrekt niet te begrijpen. 
De klanken: kaka, kaka, kaka — djeiva , djewa — njieuba, njieuba enzv., welke zij meermalen 
achter elkander herhaalden, waren het duidelijkst uit hun geroep te onderscheiden. Zoo veel wij uit de 
gebaren, die zij daarbij maakten, konden afleiden, noodigden zij ons uit, bij hen aan land te komen. 
Onze Ceramsche tolk gesticuleerde en schreeuwde even hard als zij, daarbij tevens, nu en dan, met 
zijne handen eenig water opscheppende, met hetwelk hij de kruin van zijn hoofd bevochtigde, ten 
teeken van de goede gezindheid, die wij hun toedroegen. Een paar der naastbij zijnde wilden maakten 
onverwijld hunne hoofden insgelijks nat. De tolk poogde hun door velerlei teekens begrijpelijk te 
maken, dat zij digter bij de sloep moesten komen en dat ook hij hen alsdan nader zoude te gemoet treden. 
Toen men tot op eenen afstand van ongeveer 25 schreden van den wal verwijderd was, en eenige 
wilden een weinig digter bij kwamen, sprong de tolk uit de sloep in zee en ging hen te gemoet, hun te 
gelijk door teekens te kennen gevende, dat zij zich van hunne wapenen zouden ontdoen; waaraan zij 
terstond gevolg gaven, door dezelve in den modder te steken. Zoodra de tolk en de voorsten elkander 
nabij gekomen waren — hetgeen van weêrszijden tamelijk schoorvoetende en met groote omzigtigheid 
geschiedde reikte hij hun eenige stukken wit linnen toe, waar zij zeer mede verblijd schenen. 
Hierna volgden wederkeerige vredes- en vriendschapsbetuigingen, daarin bestaande, dat de wilden onder 
een vreeselijk geschreeuw den tolk omhelsden en hem al dansende en springende landwaarts poogden 
te trekken. Middelerwijl kwam de sloep langzaam nader, hetwelk de wilden eenigzins wantrouwend 
maakte en hen weder een weinig terug deed deinzen. Om hun alle vrees te ontnemen, sprong nu ook 
de Luitenant Hugenholtz te water, liep naar hen toe en knoopte op dezelfde koddige wijze als de tolk, 
met een paar der moedigsten, die zich ten minste het digtst bij de sloep gewaagd hadden, kennis aan. 
Hun gespring en getier scheen geen einde te zullen nemen. Yooral rees hunne blijdschap ten top, toen 
zij op nieuw onderscheidene geschenken, bestaande in doeken, spiegeltjes, glaskoralen enzv. van de 
onzen ontvingen. Zij gaven zich alle moeite om, zoowel den Heer Hugenholtz als den tolk, tot het 
aan wal stappen te bewegen, hetgeen echter door dezen niet raadzaam werd geacht, trachtende zij daar¬ 
entegen, lang te vergeefs, door het vertoonen van geschenken, de inboorlingen naar de sloep te lokken. 
De Heer Hugenholtz en de tolk keerden ten laatste weder naar de boot terug, dewijl zij met het rijzende 
water al digter bij den wal geraakte. Aldus kwamen wij allengs nader bij eenige der wilden, die tot boven 
de knien in het water stonden. Deze waagden het eindelijk om geschenken uit de boot aan te nemen, 
hetwelk weldra meer anderen aanmoedigde om insgelijks bij ons te komen, zoodat wij in weinige oogen- 
blikken van een twaalftal omringd waren. Eenige hunner hadden moeds genoeg om zelfs in de sloep 
Land- en Volkenkunde. i 
