te klimmen. Wij begiftigden hen met allerlei snuisterijen; een der Heeren zelfs ontdeed zich van 
zijne witte vest, een ander van zijn’ halsdoek, en een derde sneed de blinkende knoopen van zijnen 
rok en deelde die onder hen rond. Zij namen alles met begeerlijkheid aan, doch het linnengoed scheen 
hun vooral te bevallen; de spiegeltjes braken zij, uit onkunde en onhandigheid, dikwerf dadelijk in 
stukken. Voor de ontvangene voorwerpen gaven zij ons eenige lansen, bogen en pijlen, alsmede onder¬ 
scheidene versierselen uit hunne ooren, haren of wel van hunnen hals. Sommigen boden ons eenige 
krabben aan, die zij in gevlochten zakken op den rug droegen. Zij namen ons, onze kleederen, wapenen, 
en vooral ook onze sloep, met veel nieuwsgierigheid op, en hadden het daarover op den duur zeer druk 
onder elkander. Nu en dan staarden zij, met een gelaat vol verbazing, naar de schepen, wier grootte 
en vorm hen zeer scheen te verwonderen. Tusschenbeiden schreeuwden zij zoo luid mogelijk naar het 
bosch, hetwelk door onderscheidene, grove en fijne stemmen, van daar beantwoord werd. Eindelijk 
verschenen er ook twee vrouwen op den oever, van welke de eene reeds eenigzins bejaard, de andere 
nog jong scheen te wezen. Toen riepen zij herhaaldelijk: bibi , bibi, onder onkiesche gebaren met de 
handen, naar de vrouwen wijzende. — Zij legden in het algemeen eene woeste blijgeestigheid aan den 
dag en werden van lieverlede zeer vertrouwelijk. Desniettegenstaande en hoe dringend wij hun ook 
trachtten te beduiden, dat zij met ons naar de korvet moesten gaan, schenen zij daar volstrekt geen lust 
toe te hebben: zij wezen tot antwoord op hunne halzen, die zij vreesden, dat hun zouden worden 
afgesneden, wanneer zij zulks waagden. Dit was dan ook oorzaak dat zij, bij de minste beweging, die 
met de sloep gemaakt werd, dezelve oogenblikkelijk verlieten en te water gingen. In w'eêrwil van deze 
wantrouwende vrees, boezemden zij ons een gunstig denkbeeld van hunne inborst in, en ware het 
strand beter geweest, zoodat wij, zonder tot over de kniè'n door den modder te moeten waden, hadden 
kunnen landen, dan zouden wij ons gewis hebben laten bewegen, om hen naar hunne woningen te 
vergezellen. Thans echter besloten wij, zulks tot den volgenden ochtend uit te stellen, en alsdan, van 
meerdere geschenken voorzien, dan wij nu bij ons hadden, de nabij gelegene rivier op te varen, alwaar 
zij ons te kennen gaven, dat wij hunne woningen vinden zouden. 
Na ongeveer drie uren met dit zoo echt wild volk doorgebragt en deszelfs gedrag met verwondering 
gadegeslagen te hebben, moesten wij deze onze nieuwe vrienden, die door de inmiddels hoog gerezene 
zee, meest allen tot de borst, en sommigen zelfs tot den hals, in het water stonden, tot den volgenden 
morgen verlaten. Er werd bevel gegeven om de sloep, die zij langzamerhand al digter en digter naar 
den wal en met het voorste gedeelte in den modder hadden gesleept, achter uit te brengen; doch zij 
hielden dezelve vast. Toen evenwel de matrozen haar met kracht afstieten, spande een, op ongeveer 
tien passen van ons verwijderde Papoea zijnen boog en schoot plotseling een’ pijl op ons af, die den 
Heer Boers, welke op de plecht der sloep zat, in het linker dijbeen trof. Op datzelfde oogenblik werden 
wij van verschillende kanten door eene menigte pijlen begroet, welke den Heer Hugenholtz en eenen 
matroos verwondden. Tot ons leedwezen bleef ons toen niets anders over, dan eenige geweren op hen 
te lossen, ten einde ons voor verdere vijandelijkheden van hunnen kant te behoeden. Bij het eerste 
schot reeds vlogen zij volmaakt als wilde dieren door elkander, en kropen, zich zooveel mogelijk onder 
het water verbergende, in gebukte houding naar het strand. Of er bij die gelegenheid eenigen gekwetst 
zijn geworden, is ons onbekend gebleven, doch gedood werd er geen. Sommigen hadden in den 
