39 
eersten schrik hunne wapenen weggeworpen, anderen hen, bij de overhaaste vlugt, in den modder 
laten steken. Wij maakten ons van dezelve meester, alvorens naar boord terug te keeren. De gewonden 
in de sloep klaagden, dat zij eene brandende pijn gevoelden; doch daar de pijlen, die wij de inboorlingen 
hadden zien gebruiken, niet vergiftigd schenen te zijn, meenden wij ons, omtrent verdere noodlottige 
gevolgen, gerust te kunnen stellen; hetwelk ook door de uitkomst bewaarheid werd. 
De gestalte dezer wilde natuurmenschen was over het algemeen van eene middelmatige grootte, 
goed gespierd en van een forsch aanzien. Hunne bewegingen waren bijzonder vlug en levendig. 
Behalve eenige weinige versierselen, die zij aan het lijf droegen, vertoonden zij zich geheel naakt. 
De kleur hunner huid was donker bruin, eenigzins naar het blaauwachtig zwart hellende, doch bij den 
eenen wel iets lichter dan bij den anderen. Zij droegen geene speuren van getatoueerd te zijn, maar 
hadden het ligchaam en vooral het aangezigt, op verschillende wijzen, hetzij met zwarte en roode, naar 
houtskool en kleiaarde gelijkende kleuren, dik besmeerd, hetwelk hun, overigens nog al goedaardig 
voorkomen ten eenemale afzigtelijk maakte. Daarenboven hadden sommigen nog eene walgelijke huid¬ 
ziekte. Hun oog was fraai bruin; eenigen hadden eenen tamelijk breeden, anderen eenen meer 
vooruitstekenden neus; hunne lippen waren vrij dik, en de tanden van eenigen wit, van anderen 
vuil bruin. Zij hadden kort, zwart, wollig haar, hetwelk schier door elk op eene andere wijze werd 
gedragen en versierd. Tan eenigen was het zeer kort, van anderen langer en in tallooze dunne vlechtjes 
van omtrent eene vingerlengte verdeeld, welke hen als het haar van een’ poedelhond om het hoofd 
slingerden (PI. 6, fig. 2); nog anderen hadden er geelachtige biezen omheen gevlochten, welke in 
grooten getalle, doch meestal bij paren, als ineengedraaide koorden, ter lengte van ruim één’ voet, 
langs den nek afhingen (PI. 5). Sommigen weder hadden het haar, boven op de kruin van het hoofd, 
in eenen wrong te zamen geknoopt (PI. 6, fig. 1); terwijl eindelijk enkelen hetzelve in eenen, van 
achteren afhangenden staart droegen. De meesten hadden eenen vrij zwaren baard van kort, kroes, 
gitzwart haar; ook prijkten sommigen gedeeltelijk met okergele aarde besmeerde knevels. Hunne halzen 
waren met zaamgevloehtene touwen omwonden, aan welke óf enkele stukjes hout, óf witte vruchtzaden, 
óf ook wel eene menigte dunne koorden van ongeveer een half voet lengte en van voren met kleine, 
afhangende stukjes hout voorzien, bevestigd waren. Wij zagen er onderscheidenen, welke groote ringen 
van rotting (zie Plaat 11, fig. 1) in de ooren droegen: van een’ hunner, die drie zulke ringen in één 
oor had, ruilde de Heer van Raalten er éénen voor zijnen halsdoek. Bij de meesten was de eene oorlel 
uitgescheurd, welke alsdan zeer onbevallig in twee lappen langs den schouder hing. Om den boven-arm 
hadden sommigen gevlochtene banden van drie tot vier duim breedte, die, naar het mij toescheen, uit 
rotting vervaardigd waren; de meesten droegen voorts, aan den beneden-arm een’ uit dunne takjes 
gemaakten koker (PI. 11, fig. 2), die nagenoeg van de hand tot aan den elleboog reikte. Volgens het 
gevoelen van den tolk, dient deze gevlochten armkoker als schild tot het afweren van pijlen. Om het 
midden van het lijf droeg elk eenen gordel van omtrent drie vingers breedte, naar het ons voorkwam, 
uit de bastvezels van eenen Hibiscus of eene andere Malvacea gevlochten. Van achteren, waar de gordel 
zaamgebonden was, hingen de vezels, gelijk franjes, ter lengte van meer dan één’ voet, naar beneden. 
Onder dezen gordel verborgen zij, op eene behendige wijze, een gedeelte van het mannelijk geslachtslid, 
leggende zij hetzelve opwaarts tegen den buik, de voorhuid, welke bij de meesten zeer lang was uit- 
