gerekt, onder den gordel stoppende. Een bejaard man, de eenige van dien leeftijd onder de troep 
aanwezig, had het schaamdeel met eene schelp bedekt, welke door middel van een dun touw om 
de lenden was vast gemaakt; terwijl anderen, even boven den buikgordel, nagenoeg ter hoogte van 
den navel, eenen horen droegen. De twee vrouwen, die zich op een’ afstand van omtrent dertig 
schreden aan ons vertoonden, hadden een waarlijk afkeerwekkend aanzien. Ook zij waren geheel 
naakt, behalve dat een klein, driekant schortje, dat óf uit gevlochten biezen, óf uit boombast bestond, 
hare schamelheid bedekte. Haar ligchaamsbouw was klein en schraal; zij hadden kort, kroes haar en, 
bedrogen wij ons niet, dan waren ook bij haar, even als bij de mannen, borst en aangezigt met een 
donkerkleurig smeersel bedekt. 
De wapenen dezer wilden bestonden in lange werpspiesen en pijl en boog. Knodsen hebben wij bij 
hen niet opgemerkt. De lansen waren geheel van bamboes, óf van voren met eene scherpe punt van 
hard palmhout, ofwel van eenen nagel van den Casuaris voorzien. Sommige lansen en werpspiesen 
hadden tevens weerhaken, veelal met boomhars of eenig ander lijmachtig mengsel, waaronder ook 
bindwerk, aan den stok der lans vastgemaakt. De bogen bestonden uit een stuk gespleten bamboes, 
en de pees uit gespleten rotting. De uit rietstengels vervaardigde pijlen hadden van voren eene lange, 
palmhouten, in het riet gestoken en met bastvezelen daaraan vastgebonden punt. Toen de wilden den 
uitval op ons deden, merkten wij op, dat zij, om te schieten, den boog boven hun hoofd spannen, 
denzelven alsdan langzaam naar beneden laten zakken, vervolgens mikken, en daarna den pijl afschie¬ 
ten (*). Een der inboorlingen, welke in onze sloep geklommen was, had in den gevlochten zak, die 
op zijnen rug hing, eene kleine bijl, of ten minste een werktuig, dat naar eene bijl geleek: een rond 
stuk hout van omtrent anderhalven voet lengte, aan de eene zijde voorzien met een zeer stomp stukje 
ijzer van één’ duim in het vierkant, was het hoogst ellendig gereedschap, waaraan de man toch zooveel 
waarde hechtte, dat hij het zeer ongaarne uit de handen gaf, en in geen geval verruilen wilde. De 
zakken, welke vele van hen op den rug droegen, waren eenigzins langwerpig en plat van vorm, en had¬ 
den ongeveer anderhalven voet wijdte. Aan de beide bovenste hoeken was een touw geknoopt, waaraan 
de zak hing, die met het hoofd gedragen werd. Sommigen hadden daarin eenige groote krabben, anderen 
eene hoeveelheid mosselen. Die dieren maken waarschijnlijk een voornaam deel hunner voeding uit (-}-). 
(*) De langste lans, die bij de plaats gehad hebbende schermutseling in onze handen viel, is ruim 2,5 meters lang, 
de grootste boog omtrent 2 meters, en de pijlen houden het midden tusschen 14 tot 15 palmen. Over het algemeen 
is het zamenstel en maaksel dezer wapenen vrij kunstmatig, stevig en niet zonder smaak, hetgeen te meer verwonderen 
moet, wanneer men het oog vestigt op den eenvoudigen en ruwen natuurstaat, waarin deze, van het overige gedeelte 
des menschelijken geslachts afgezonderde schepselen verkeeren. De afgelegen hoek van den aardbol, hun tot woonoord 
aangewezen, wordt door geene vreemdelingen bezocht, die hun ijzeren gereedschappen kunnen verschaffen en onderrig- 
ting geven in de kunst van het volmaken dier voorwerpen, van wier deugdelijkheid hun levensbehoud gedeeltelijk 
afhangt; en toch vervaardigden zij, met hunne bekrompene middelen, zulke gladde en wel bewerkte wapenen. 
(j") Naar de woeste en dierlijke geaardheid, door deze wilden aan den dag gelegd, oordeelende, gevoelen wij ons allezins 
geneigd, hen voor anthropophagen te houden: eene vooronderstelling, die ons, bij hun karig en rampzalig levensbestaan, 
vooral daarom minder gewaagd toeschijnt, dewijl ons het zwarte menschenras der Zuidzeelanden in het algemeen, als een volk 
van kannibalen bekend is. Behalve de bewijzen van zulk eene barbaarschheid, door Labillardière en andere geloofwaardige, 
vroegere reizigers van de Nieuw-Caledoniërs medegedeeld, bezitten wij uit den lateren tijd een verhaal van den Engelschen 
Scheepskapitein Dillon, omtrent de bewoners der Fidjie-eilanden, hetwelk in afgrijselijkheid alle denkbeeld te boven gaat. 
