41 
Tot vier ure in den namiddag' vernamen wij niets meer van de wilden. Toen echter meenden wij, 
beoosten de kleine kreek, eenige beweging in het hooge geboomte te bespeuren, en kort daarop ont¬ 
dekten wij werkelijk verscheidene menschen, die in de toppen der boomen rondklauterden en nu eens 
hier, dan weder daar, tusschen de openingen van het loof en de takken kwamen uitkijken. Het was 
juist hoog water en, zoo ver men zien kon, stond het geheele bosch in den vloed. Door nieuwsgierigheid 
geprikkeld en tevens verlangende te weten, welken indruk de geweerschoten dien morgen op de inboor¬ 
lingen hadden te weeg gebragt, begaven zich de Heeren Macklot, van Delden, van Oort en ik, tegen 
het vallen van den avond, met eene sloep derwaarts. Den wal naderende, merkten wij op, dat het 
geboomte vol zat van inboorlingen. Zi j maakten een vreeselijk misbaar, sprongen, wenkten, knikten 
en gaven ons door honderd andere bewegingen en gebaren te kennen, dat wij toch aan land zouden 
komen. Onze Ceramsche tolk hield niet op, hun op zijne beurt, zoo luid en zoo goed hij kon, toe te 
roepen, dat wij hen bij ons verwachtten, hun tevens witte lappen linnen, snoeren koralen en andere 
soortgelijke geschenken vertoonende. Eenigen van hen klauterden af en verschenen met groene takken 
in de hand, voor het bosch, waar zij gedeeltelijk tot onder de armen, en enkelen zelfs tot aan den hals 
in het water stonden. Het wenken en zwaaijen met de takken, en hun sterk, blaffend geroep: 
kaka , kaka, — djetca, djewci, — njieuba , njieuba enzv., nam geen einde. Allen schreeuwden 
uit verschillende toonen, even geweldig door elkander, en de bewegingen van den eenen waren al 
wilder en woester, dan van den anderen. Hunne bont geschilderde gezigten en verwilderde haren waren 
ons duidelijk zigtbaar. Daar intusschen de ondiepte van het water, digter bij den kant, ons belettede 
hen naderbij te komen, moesten wij ons vergenoegen, met hen op eenen kleinen afstand gade te slaan. 
De Heer van Oort nam die gelegenheid te baat om van dit vreemdsoortige tooneel eene schets te ont¬ 
werpen, van welke wij, in Plaat 4, eene aanschouwelijke voorstelling mededeelen. Toen wij, na 
omtrent een half uur toevens, westwaarts langs het bosch, naar den mond der kreek roeiden, volgden 
ons de wilden derwaarts, even als groote apen, met hun naakt, donkerkleurig ligchaam, vol behendig¬ 
heid door de kruinen der boomen en over de uitstekende wortelen der mangle-stammen heen klauterende. 
De invallende nacht noopte ons eindelijk, tegen wil en dank, tot den terugtogt naar boord. 
Den volgenden ochtend, bij het aanbreken van den dag, zagen wij meer dan vijftig menschen, die 
deels in groepen vereenigd, stil aan den oever stonden, deels langs denzelven heen en weder liepen. 
De meesten schenen gewapend. Nu en dan hieven zij een luid geschreeuw aan. Langzamerhand 
kwamen er ook eene menigte vrouwen en kinderen te voorschijn, van welke sommigen groene takken 
in de handen hielden. Toen de eerste stuurman der korvet, omstreeks het middaguur, met eene sloep 
digt onder den wal roeide, om van de zigtbare hoeken der straat eenige peilingen te nemen, toonden 
zich de inboorlingen zeer verheugd. Een aantal vrouwen, welke al dansende en schel zingende op hem 
toeliepen, schenen de bootsgezellen, door allerlei teekenen van vriendschap, tot eene landing uit te 
lokken, waaraan de stuurman natuurlijk geen gevolg gaf. Gaarne hadden wij ons nog eens in de 
nabijheid van dien wilden hoop begeven, doch daar de Commandant voornemens was, met den opko¬ 
menden vloed het anker te ligten en de straat verder in te zeilen, moesten wij van dit genoegen afzien. 
Na de ankerplaats verlaten te hebben, verloren wij de wilden spoedig uit het oog en kregen ook in die 
streek geene anderen meer te zien. Alleen bespeurden wij later, hier en daar, nog eenige vervallen 
Land- en Volkenkunde. 
11 
