B IJ D R A G E N 
DE KENNIS VAN 
NIEUW-GUINEA. 
O L E I D O B. 
De reis, die ik in het jaar 1828 met Zijner Majesteits korvet Triton, langs een gedeelte der 
zuid-westkust van Nieuw-Guinea deed, behoort ongetwijfeld tot een’ mijner belangrijkste togten in de 
Indische zeeën. Yan slechts weinige, tusschen de keerkringen en in de gematigde luchtstreken gelegene 
eilanden van noemenswaardige uitgestrektheid, zijn tot den huidigen dag de kusten zoo zelden door 
Europeanen aangedaan en wetenschappelijk onderzocht, als juist die van dit groote Papoeasche gebied. 
Dit moet des te meer verwondering baren, wanneer men in aanmerking neemt, dat hetzelve tot de 
vroegst ontdekte streken dier gewesten behoort, en daarenboven zoo digt bij de Molukken gelegen is, 
welke, uithoofde hunner kostbare voortbrengselen van specerijen, de oplettendheid van alle zeevarende 
natiën steeds in eene hooge mate hebben tot zich getrokken. 
Volgens sommige schrijvers zouden de Portugezen Ant. Abreu en Franc. Serrano de eerste Europeanen 
geweest zijn, welke Nieuw-Guinea, en wel in het jaar 1511, zagen; met meer zekerheid echter wordt 
G. de Meneses als diegene genoemd, welke in het laatst van 1526 eene verkenning op dit eiland 
deed. Uitgezonden door den Onderkoning van Goa, Lopez de Sampajo, om de woelingen in de 
Molukken te dempen en het bestuur van Ternate op zich te nemen, werd Meneses op reis derwaarts, 
door zware winden en stroomen naar de Papoeasche kusten afgedreven, waar hij, uithoofde van het 
ongunstige weder, onderscheidene maanden, naar men wil, tot het kenteren der moeson van het vol- 
