hutten, waarvan wij reeds vroeger gewaagden. Ook vonden wij eenmaal, en wel aan de zuidzijde der 
straat, op Prins Frederik Hendriks-eiland, eene half vermolmde kano van ongeveer 8 meters lengte, 
0,7 breedte en 0,6 diepte, uit eenen boomstam gehouwen. 
Langer dan wij, vertoefde de Luitenant Langenberg Kool in deze straat. Hetgeen hij in zijn verslag 
nopens de door hem aldaar geziene inlanders heeft opgeteekend, komt mij belangrijk genoeg voor, om 
er hier een kort uittreksel van in te lasschen. Hetzelve bevat wenken, welke voor den toekomstigen 
bezoeker dier streken, van nut kunnen zijn. 
Gedurende de drie dagen, die de Heer Kool met de twee vaartuigen, nabij den zuidelijken hoek van 
den noorder ingang der straat, voor anker lag, werden geene inboorlingen door hem waargenomen; 
maar wel zag men, hier en daar uit het bosch, wolken van rook opgaan. Op den l sten mei zeilden de 
beide schepen de straat in en ankerden, tegen den avond, een goed eind van de opening verwijderd, 
nabij eenen hoek, onder den noordelijken wal. Den volgenden ochtend brak het ankertouw van de 
schooner Sireen, en de sterke stroom dien bodem, bij het lage water, een weinig vastzettende, zoo 
verliep de dag met het vlot maken van dat vaartuig en het opvissehen van het anker. Terwijl men met 
dezen arbeid onledig was, verschenen eensklaps vier inboorlingen aan den digt bijzijnden hoek, doch, 
zoodra beproefde men niet, hen met eene sloep te naderen, of zij namen ijlings de vlugt in het bosch. 
Kort daarna werden bij den overwal twee kano’s gezien, in welke zich van 25 tot 30 wilden bevonden. 
De Luitenant Kool begaf zich met den Luitenant Banse, goed gewapend en van eenige geschenken 
voorzien, derwaarts; dan naarmate zij met de sloep naderden, deinsden de wilden achteruit, gingen 
vervolgens aan land en stelden zich, den boog gespannen en den pijl gereed, in eene uitdagende houding. 
De Heer Kool deed eenige messen en met tabak gevulde kommen op den oever neêrzetten, welke voor¬ 
werpen, zoodra men zich eenigzins van den kant verwijderd had, dadelijk door de wilden werden 
weggehaald. Zij hieven daarbij een geweldig geschreeuw aan. Men beproefde alstoen andermaal, 
hen te naderen, maar zij weken terstond weder terug, en welke moeite zich ook de Officieren gaven om 
met hen in nadere aanraking te komen, zij konden daarin niet slagen. Wat de zaak nog moeijelijker 
maakte, was, dat hun Ceramsche tolk van de taal dezer wilde boschmenschen niet het minste konde 
verstaan. In den achtermiddag kwam eene kano met negen inboorlingen zeer nabij de Postillon. 
De Commandant liet hun doeken en andere geschenken zien, ten einde hen aan boord te lokken. Toen 
het echter bleek, dat zij door geen middel daartoe waren over te halen, zond hij eene sloep op hen af; 
doch zoodra zij dit bemerkten, roeiden zij met spoed naar den wal toe. Op den morgen van den 
3den mei, kwamen omtrent 25 kano’s, elk met zes tot tien inboorlingen bemand, van gene zijde der 
straat, en rigtten haren koers naar de barkas en de sloep, die juist bezig waren, het terug gevondene 
anker te ligten en aan welke onverwijld eene gewapende sloep tot beveiliging werd toegezonden, vermits 
men de, doorgaans van pijl en boog voorziene wilden, niet veel vertrouwde. Zij deden zich buitendien 
al zeer woest voor, door de bonte beschildering van hun aangezigt en lijf met roode, gele, en ook wel 
zwarte kleuren, en door de lange oorlellen, welke bij sommigen tot op de schouders afhingen en met 
allerlei versierselen, als: schelpen, hout enzv., en enkelen zelfs met tanden van dieren doorstoken 
waren. Men deelde eenige geschenken onder hen uit, waarvoor zij kokosnoten terug gaven. Ofschoon 
