43 
zij gcenc vijandelijkheden pleegden, werd evenwel, voorzigtigheidshalve, van tijd tot tijd een los schot 
gedaan, ten einde hun eenigen schrik aan te jagen en daardoor, zoo mogelijk, van onbehoorlijke han¬ 
delingen terug te houden. Zij gaven zich veel moeite om de bemanning der sloep aan wal te lokken, 
doch toonden zelve geen lust om de schepen te bezoeken. Toen het anker geligt was en door de 
sloepen naar boord werd gebragt, roeiden zij gezamentlijk naar den oever, alwaar zij zich vereenigden. 
De bevelhebbers der beide vaartuigen zich eens onder den hoop willende begeven, ten einde te zien of 
zij ook misschien eenige berigten nopens het land zouden kunnen inwinnen, roeiden met twee gewa¬ 
pende booten derwaarts: zoodra zij den wal eenigzins nabij waren gekomen, liepen hun een aantal 
inboorlingen te gemoet, grepen de sloepen aan en poogden die verder naar den oever op te trekken, 
hetgeen men echter trachtte te beletten en door teekens te verbieden. Op datzelfde oogenblik veroor¬ 
loofde zich een wilde de sabel van den Luitenant Danse uit de scheede te halen, terwijl een ander de 
kolf van een geweer vasthield. Deze vrijpostigheden wekten het mistrouwen op der Officieren en deden 
hen bedacht zijn, om in tijds maatregelen van tegenweer te nemen. Men greep de vuurwapenen en 
legde die op de wilden aan, hetwelk ten gevolge had, dat dezen de sloep en alle voorwerpen onmid¬ 
dellijk los lieten en zich onder een ontzettend getier, met overijling verwijderden. De Officieren keerden 
insgelijks naar hunne vaartuigen terug. Na des middags onder zeil te zijn gegaan, staken al de kano’s 
weder naar de andere zijde over, en volgden alstoen de schepen langs den wal. Weldra voegden zich 
nog anderen bij haar, zoodat deze inboorlingen allengskens wel een getal van 500 zullen bedragen hebben. 
Zij maakten allerlei gebaren, terwijl zich nu en dan eene kano van de overigen afzonderde en de schepen 
digter nabij kwam, als om te spionneren. Uit dien hoofde, en om de groote menigte wilden, die zich 
thans vereenigd hadden, gebood de voorzigtigheid, eenige stukken geschut met schroot te laden, ten 
einde bij eenen mogelijken aanval gedurende den nacht, denzelven krachtdadig te kunnen afslaan. Zij 
waagden zulks echter niet, en zelfs waren, den volgenden morgen, alle wilden verdwenen. De beide 
schepen kregen daarna geene wilden meer te zien, en bespeurden ook, gedurende de geheele overige 
vaart, tot aan de zuidelijke opening der straat, geene rookwolken meer boven het bosch. Alleen zag 
men hier en daar nog eenige vervallen hutten, even ellendig als de menschen, wien zij tot woning hadden 
gediend. Vrouwen of kinderen waren door de Officieren niet gezien geworden. 
Het navolgende betreft de inboorlingen, door ons met de Triton, in de omstreken der rivier Oetanata 
ontmoet, en met welke wij, meer dan eene week lang, eene volkomen vriendschappelijke verkeering 
hebben gehad. Dit volk scheen ons, bij eene oppervlakkige vergelijking, toe, in grootte en sterkte van 
hgchaam, een weinig beneden het wilde menschenras der Prinses Marianne-straat te staan. Men vergete 
echter niet, dat wij, deze laatsten alleen in gering getal en op eenigen afstand gezien hebbende, in ons 
gevoelen dienaangaande ligtelijk door den schijn kunnen zijn bedrogen. 
De bewoners van het dorp Oeta en hunne stamgenooten van andere nabij liggende gehuchten, zijn 
over het algemeen van eene middelmatige gestalte. Een der grootste mannen, door ons aldaar gezien, 
was 1,75 meter lang; van deze lengte of daaromstreeks waren er echter niet veel. De meesten schenen 
het midden te houden tusschen de 16 en 17 palmen; doch er waren ook aanmerkelijk kleinere, die niet 
veel langer dan 1 meter waren. De vrouwen waren van eene geëvenredigde middelbare grootte of daar 
