45 
meisjes. De meesten hadden insgelijks de neusvleugels doorboord en droegen, even als de maniten, 
houten pennetjes of vederen in dezelve. Hare hoofden schenen ons toe, aan de zijden minder zamen- 
gedrukt te zijn, dan die der mannen, maar meer rondheid te hebben; terwijl de neus veelal tamelijk 
breed en plat, de mond aanmerkelijk groot, en de lippen meerendeels vrij dik waren. De borsten 
dier vrouwen, welke verscheidene kinderen gehad hadden, waren min of meer hangende, hetwelk 
inzonderheid bij de oudere vrouwen het geval was; bij de jonge meisjes daarentegen waren zij ge¬ 
meenlijk vast en rond vooruitstaande. De buitengewoon uitstekende, dikke, vleezige achterdeelen der 
vrouwen van middelbaren en jongeren leeftijd, moesten noodwendig de algemeene opmerkzaamheid tot 
zich trekken. 
Dikwerf zagen wij vrouwen in kano’s op zee varen, en nu en dan kwamen er ook eenigen bij de 
schepen. Die van eenigzins gevorderde jaren, toonden zich gemeenlijk niet zeer verlegen; de jonge 
meisjes daarentegen waren doorgaans zeer schroomvallig. De eersten legden tevens veel handelsgeest 
aan den dag, en bleven in dat opzigt somtijds bij de mannen niet ten achteren. Hare manieren verrieden 
alsdan eenen hebzuchtigen en onstuimigen aard. Met een ijselijk schel geschreeuw boden zij hare 
vruchten ofwel groote stukken sago te koop aan, welke artikelen door diegenen, welke er het gunstigst 
uitzagen, natuurlijk ook het duurst verkocht werden. Op zekeren ochtend, dat ik mij aan boord van 
de schooner Iris bevond, ontmoette ik daar twee vrouwen, aan eene van welke het ochtendkleed eener 
Europesche vrouw werd aangedaan. Het was een nog jong meisje, dat alstoen geen slecht figuur 
maakte, daar zij van een teeder maaksel en een zacht, goedaardig voorkomen was. Toen het aldus 
opgesmukte meisje met hare gezellin en eenige Papoeasche mannen kort daarna weder vertrok, roeide 
zij even als de overigen met eene vaardigheid, die bewees, dat het ongewone hulsel haar geenszins 
belemmerde. Ook aan boord van de Triton werden onderscheidene malen inlandsche vrouwen met 
katoenen kabaaijen opgesierd, waardoor zij een geheel ander aanzien verkregen, en de zwarte, naakte 
beenen en het donkerkleurige gezigt alsdan tegen het heldere en zindelijke lijfgewaad niet weinig af¬ 
staken. Tan eenigen groeide het zwarte, wollige haar, verwilderd om het hoofd; anderen hadden het 
met blijkbare zorg in vlechten geknoopt. Yan deze laatste manier maken ook de mannen aldaar veel 
werk, en zij schijnt ons toe, aan de zuid-westelijke Papoea’s in het bijzonder eigen te zijn. Zij vlechten 
hun niet lang, fijn, kroes haar veelal in 6 tot 9 afzonderlijke reeksen, die, van de kruin, langs de zijden 
en over het achterhoofd afloopende, digt tegen het hoofd aanliggen. Wanneer het regelmatig en behoorlijk 
is opgebonden, is deze wijze van het haar te dragen niet onbevallig, gelijkende hetzelve eenigzins naar 
een gevlochten kapje. Zij bezigen daarbij de eene of andere vetachtige zelfstandigheid, ten einde het 
de gewenschte gladheid te geven. Sommige mannen echter droegen het haar in zijnen natuurlijken 
groei, alswanneer het kort gekroesd tegen het hoofd aansluit; ofwel, als eene verwilderde pruik, los 
uit elkander gehaald, waartoe zij van eene soort van ruwen kam, bestaande uit een smal stukje bamboes 
met 4 of 5 lange tanden, gebruik maken. Het haar, dat van nature zwart is, verkrijgt, daar deze 
menschen bijna altoos blootshoofds loopen, door de werking van licht en zon, van lieverlede min of meer 
rosachtige punten. Volwassene personen schijnen zelden of nooit hetzelve op eene kunstmatige wijze 
lichtkleurig te maken, gelijk wij aldaar kinderen opmerkten, wier roodachtig haar blijkbaar met de eene 
of andere fijne stof aldus geverwd was. 
Land- dn Volkenkunde. 1 ^ 
