het allerminst die van ouderen leeftijd, bij welke het soms zeer verwilderd om het hoofd groeit, en 
geheel met zand, droogen modder en andere vuiligheden doormengd is. Bij onze eerste komst aan den 
wal, zagen wij eenige vrouwen, die van het hoofd tot de voeten met allerhande, zoo donkere als lichte 
tinten beschilderd waren, en zich daardoor niets minder dan bekoorlijk hadden gemaakt. Zij hadden 
kleine houten pennetjes in den neus steken, en droegen dikwerf verschillende, uit aaneengeregen vrucht- 
zaden vervaardigde snoeren om den hals, gevlochten rottingbanden om het lijf, en uit horens of van 
vlechtwerk vervaardigde ringen om armen en beenen. Tot bedekking harer schaamte bezigden zij, óf 
eenen wijdmondigen horen (veelal Yoluta diadema. Plaat 11, fig. 3), ófeenen breeden reep zacht 
bereiden boombast, ook wel een vierkant lapje mat, gevlochten uit de bastvezels eener Malvacea 
(Hibiscus), misschien soms ook uit die van de eene of andere Urticea, terwijl zij zich tot dat einde 
ook wel eens alleen van een klein stukje plat gespleten bamboes bedienden. Deze voorwerpen binden 
zij met een dun touw om de lenden vast. Somwijlen hangen zij nog een schortje van casuarisvederen of 
paardenhaar daar overheen, welk laatste zij van de Ceramsche handelaren ontvangen en zeer hoog achten. 
Veel meer verscheidenheid heerscht er in den dos der mannen. Deze hebben verschillende soorten 
van mutsen, velerlei armbanden en buikgordels, halssnoeren en allerlei hooge, bonte pluimen als hoofd¬ 
tooisel. De mutsen bestaan uit kleine, plat-ronde of puntige kapjes (PI. 9, fig. 2, 3 en 4, en PI. 6, 
fig. 4 en 5), of zij bepalen zich alleen tot een tamelijk hoog voorstuk, bij wijze van helm (PI. 9, fig 1). 
Sommigen zijn van gespleten rotting of van dun koord, uit de bovengenoemde plantvezelen gevlochten; 
anderen, uit de stukken eener dierhuid, voornamelijk van den kanguro of casuaris vervaardigd, en 
vaak met kakketoevederen, met de fijne halmen van een geel-rood gras enzv. opgesierd. Eene even 
groote verscheidenheid bestaat ook in den overigen opsehik. Sommige inboorlingen dragen zware snoe¬ 
ren van 50 en meer snijtanden van wilde en tamme varkens, of van de twee benedenste voortanden van 
onderscheidene vruchten- en grasetende buideldieren (Phalangista, Hypsiprymnus), tot een getal 
van 120 stuks en daarboven, om den hals (PI. 6, fig. 5); anderen hebben halsbanden van aanééngeregen 
witte, bruine en roode vruchtzaden (Coix lachryma, PI. 9, fig. 7, Calamus, Adenanthera rosea, 
Zip., PI. 6, fig. 4, en PI. 9, fig. 8) enzv., van geel riet en stukjes rotting somwijlen afgewisseld, of 
door kleine krokodiltanden enzv. (vergelijk PI. 7); terwijl eindelijk eenigen zelfs menschenkiezen en 
menschennagels (PI. 9, fig. 6) voor zulk eene versiering aanwenden. Hunne armbanden zijn van ver¬ 
schillende breedte, en meerendeels uit gespleten rotting, zeldzaam uit bamboes of dunne vijgen- en 
lianenranken gevlochten. De onderscheidene wijzen van vlechten zijn op onze afbeeldingen, PJ. 11, 
fig. 4 tot 10, duidelijk aangetoond. Nu eens zijn deze ruwe armbanden verfraaid met bossen lichtkleurig 
gras, ter lengte van 2 tot 3 palmen (fig. 5), dan weder met de zwarte, haarachtige vederen van den 
casuaris; of zij zijn van buiten met een lapje katoen overtrokken en met het mondgedeelte van kleine, 
witte horens (Buccinum Thersites, fig. 7) bezet. De Oeta-bewoners dragen tevens armringen, uit 
de twee groote, onderste slagtanden van wilde varkens (PI. 11, fig. 12), of uit den mondrand en de 
windingen van groote horens (Trochus, Turbo) geslepen; of eindelijk ook versieren zij hunne armen 
met kortgeknipte casuarisvederen (PI. 11, fig. 11). Zij steken voorts, niet alleen enkel in de neus¬ 
vleugels, of dwars door den neus, dunne houten pennen en witte of roode papegaaivederen, maar 
hangen ook dikwerf van onderen aan het middelschot, verschillend gevormde, platte stukken van 
