schelpen en andere voorwerpen (vergelijk PI. 7). In de rigting dier pennen heerscht veel verscheiden¬ 
heid, en daar zij telkens door dikkere worden vervangen, verkrijgt de neus, door de toenemende ver- 
grooting der gaatjes, van lieverlede een inonsterachtig aanzien. Aan de baardharen onder de kin, 
binden zij soms lange snoeren vruchtpitten, die met kleine bundels kanguroharen of papegaaivederen, 
bij wijze van kwastjes, eindigen (PI. 9, fig. 11). Soortgelijke zaadsnoeren hangen zij ook gaarne in de 
oorlellen, alhoewel hun smaak daaromtrent, zoo in vorm als zamenstel, zeer verschillend is. De 
pluimen, die zij op het bloote hoofd dragen, bestaan öf uit groote slag- en staartpennen van witte kakke- 
toes (Psittaeus galeritus), öf uit de lange zijvederen van paradijsvogels (Paradisea papuensis), 
öf ook uit de karmozijnroode lijf- en groene vleugelvederen van den fraaijen, pijlslaartigen parkiet 
(Psittacus papuensis) en den breedstaartigen parkiet met blaauwen rug (Psittaeus dorsalis). De 
korte veêrtjes, inzonderheid de roodkleurige van deze beide laatste vogelsoorten, worden gemeenlijk aan 
dunne rottingstokjes van 2 tot 3 palmen lengte, door middel van fijne bastvezelen vastgebonden (P1.9,fig.5). 
De versierselen, welke om het midden van het lijf worden gedragen, bestaan uit verschillende sjerpen 
en gordels, deels vervaardigd uit de lange, zwarte, haaraehtige vederen van den easuaris (PI. 10, fig. 
6 en 7), deels uit witte (PI. 9, fig. 10) of groene papegaaivederen (fig. 9), ofwel zij zijn van een steviger 
en duurzamer zamenstel, bestaande uit een’ vast gevlochten band van 1 tot 4 en meer vingers breedte. 
Deze banden zijn meest uit dun bastvezeltouw van Paritium tiliaceum vervaardigd, en vervolgens met 
stofkalk ingewreven, waardoor zij eene witachtige kleur erlangen. Zij zijn gewoonlijk uitwendig digt 
bezet met de voorste helft of het mondgedeelte van kleine, witte horens (Buccinum Thersites) 
(PI. 10, fig. 1 en 3), of met de langwerpige, witachtig blaauwe zaden van Coix laehryma (PI. 10, fig. 2), 
terwijl daarenboven dikwerf nog een aantal snoeren van laatstgemelde pitten, ter lengte van 1 tot 11 
palm, als kwastjes van dezelve neêrhangen. De banden hebben gewoonlijk aan den eenen kant eene 
lis, en worden van achteren zamengebonden, waar alsdan de overschietende koordeinden als lange 
franjes heen en weer slingeren. Somtijds zijn de banden geheel gesloten, vooral wanneer zij slechts 
een paar vingers breedte hebben, en enkel uit fijn gespleten rotting vervaardigd zijn (PI. 10, fig. 4). 
Het bedekken der geslachtsdeelen schijnt bij deze menschen meer eene voorzorg tegen insekten en 
diergelijke gevaren te zijn, dan wel een gevoel van schaamte, naardien niet alleen eene menigte mannen 
die deelen geheel ontbloot laten, maar de meesten, gelijk wij ondervonden, de tot dekking gebezigde 
voorwerpen, bij de minste aanleiding om die te kunnen verhanselen, zonder aarzelen afnamen en ze ter 
ruiling aanboden. De meesten verdienden ook ter naauwernood den naam, dien wij hen geven. 
Zij bestonden vaak enkel uit kleine kokertjes van bamboes (PI. 11, fig. 13 en 14), of van het bovenste 
halsvormig gedeelte der kalabasvrueht (fig. 15), welke, ter lengte van 12 tot 15 Ned. duimen, alleen 
het teellid, somtijds slechts het voorste gedeelte, en dikwerf niet anders dan de min of meer uitgerekte 
voorhuid konden omvatten. De kokertjes van bamboes waren gemeenlijk aan den buitenkant met allerlei 
gesnedene en ingegriffelde figuren versierd. Sommige mannen bedekten hunne geslachtsdeelen met eene 
strook lenig geslagen boombast (PI. 10, fig. 5), die om de lenden gebonden en tusschen de beenen 
doorgehaald, van achteren was vastgeknoopt; ofwel met kleine schortjes, nu eens uit een stuk behaarde 
kanguro- of gevederde casuarishuid, dan weder uit soortgelijke lapjes mat of uit breedmondige horens, 
gelijk de vrouwen droegen, te zamengesteld. — Niet zelden zagen wij voorts, bij de rivier Oetanata, 
inlanders, die een klein, plat zakje, uit Hibiscus-touw gevlochten, voor de borst hadden hangen, hetwelk 
