49 
zij met eenen band van gelijk maaksel, om den hals droegen. De zakjes waren nagenoeg vierhoekig 
en hadden II tot 2 palmen middellijn. Meerendeels vertoonden zij van buiten 5 tot 6 breede, dwars- 
loopende strepen, die vrij regelmatig en netjes, met fijne, geelkleurige rottingdraden doorwerkt waren 
(PI. 11, fig. 16). De zakjes schenen bestemd te zijn ter bewaring van allerlei eetwaren, voornamelijk 
van vruchten, die zich langs den weg opdoen. Wij zagen er soms krabben, kreeften of mosselen, half 
rijpe bananen, of ook wel eene kleine partij tabak in; dit laatste was van de Gerammers, die nu en dan 
deze streek bezoeken, afkomstig. Behalve deze kleine zakken, merkten wij nog eene grootere soort op, 
die, van een veel grover zamenstel zijnde, meer tot reis- en veldmanden schenen te dienen. Deze 
waren gewoonlijk uit dun gespleten rotting gevlochten en hadden veelal eene lengte van 5 tot 6, bij 
eene breedte van 21 tot 3 palmen. Zij werden door middel van twee koorden over de beide schouders, 
of met een strookje boombast over het voorhoofd gedragen. Wij zagen dezen echter meer bij vrouwen 
dan bij mannen; ongetwijfeld een gevolg der slavernij, waaraan bij deze wilde volken de vrouwen 
onderworpen zijn, welke, zoo binnen als buiten ’s huis, den meesten arbeid moeten verrigten. Wij 
hebben op onze jagttogten langs het strand, meermalen vrouwen ontmoet, die onder zwaar gevulde 
zakken gebukt gingen, terwijl eenige mannen naast of voor haar uitliepen, wier geheele last in 
een’ boog en een’ bos pijlen, benevens eenige houten spiesen of eene knods bestond. In de kano’s 
tusschen de mannen in staande, zagen wij haar vaak, even als dezen, met lange pagaaijen roeijen, en 
wel met eene vaardigheid, die duidelijk bewees, dat zij daaraan gewoon waren. Kort na ons ankeren 
bij de rivier Oetanata, verzamelden zich langzamerhand al meer en meer inboorlingen, zoodat hun getal, 
tegen het einde van ons verblijf, wel 160, zoo niet meer, zal bedragen hebben. Yelen begonnen, 
terstond na hunne aankomst, hutten te bouwen, welke meerendeels tegen de reeds bestaande lange 
woning aan geplaatst werden. Dit werk werd hoofdzakelijk door de vrouwen en meisjes verrigt, terwijl 
de mannen, bijna den ganschen dag, traag en lui, in groepen aan den oever zaten of lagen, en hoog¬ 
stens nu en dan langs den zee- en rivierkant, schelpen, krabben, visschen en andere eetwaren zochten, 
of door nieuwsgierigheid uitgelokt, met hunne lange kano’s zich naar onze schepen begaven. Hun 
grootste genoegen scheen in den handel te bestaan, waaraan zij, door allerlei nietige en onbeduidende 
voorwerpen, zoowel eetwaren als wapenen en versierselen, voldoening trachtten te geven. De menigte 
knodsen en spiesen, en vooral bogen en pijlen, die zij aan boord bragten, en tegen allerhande, even 
weinig beteekenende dingen, verruilden, was in der daad verbazend. Op lijnwaden en meer nog op 
hakmessen, bijlen en andere ijzeren snijwerktuigen waren zij bijzonder gesteld; ook ledige flesschen en 
kruiken hadden zij gaarne; doch in spiegeltjes, koralen, koperen ringen, en over het geheel in die 
zaken, welke meer tot genoegen dan ten nutte verstrekken, stelden zij minder belang. Gedurende de 
eerste dagen van ons oponthoud, bevonden zich van ’s morgens vroeg tot met het vallen van den avond, 
onafgebroken een aantal kano’s in de nabijheid der korvet, met menschen, die al wat zij bezaten, onder 
een oorverdoovend geschreeuw, ter ruiling aanboden. Zij verdrongen en stieten elkander uit de 
praauwen in zee, waar zij echter, goede zwemmers zijnde, even spoedig weêr uitkwamen, en snaterden 
daarbij soms zoo hard en driftig onder elkander, alsof zij in hevigen twist en gekijf waren. Bij deze 
gelegenheid toonden zij veel levendigheid van geest; oplettendheid op elkanders handelingen, en ook 
op hetgeen hun door de schepelingen werd aangeboden; grooten ijver om de zaken hunner gading 
spoedig magtig te worden, opdat zij niet in handen van mededingers mogten vallen, en dit alles met 
Land- en Volkenkunde. 13 
4 
