cene vlugheid van bewegingen en levendigheid van gebaren, welke hun eene oorspronkelijkheid gaven 
en van eene zelfstandigheid getuigden, zeer uiteenloopende met hetgeen men anders bij den nog zoo 
geheel onbeschaafden mensch, in den heeten aardgordel, gewoon is aan te treffen. Hoe geheel anders 
vertoonen zich deze hartstogtelijke manieren, dan het ingetogen en bedaarde karakter der indische 
eilanders* en welk hemelsbreed onderscheid bieden zij niet aan, met de koudbloedige stompheid der 
Zuid-Amerikaansche wilden! — Door het gestadige verkeer werden die ongebondene natuurkinderen 
welras zoo gewoon aan ons, dat zij reeds na weinig dagen geene verwondering meer deden blijken, 
wanneer wij bij ben aan land kwamen ; en bij ons aan boord liepen zij met zulk eene gerustheid onder 
het scheepsvolk rond, als waren zij jaren lang met hetzelve bekend geweest. Geen hunner droeg op 
het laatst meer wapenen, en het denkbeeld, dat wij ons bij hen zouden nederzetten, scheen hun allen 
streelend en aangenaam te zijn. En waarlijk, deze goede verstandhouding en de verdraagzame gezind¬ 
heid, die wij bij deze menschen aantroffen, deden het ook ons spijten, dat de gesteldheid der kust aldaar, 
het aanleggen van een etablissement volstrekt ondoenlijk maakte. Het grootste bezwaar daartegen 
bestond in het lage, en daardoor aan overstrooming blootliggende terrein, alsmede in de ondiepe zand¬ 
bank, die als een drempel voor den mond der rivier lag en op welke, bij eenen eenigzins harden wind, 
eene ontzettende branding liep, terwijl het geheel regtloopende strand volstrekt geen schuilhoek, tegen 
welken wind ook, den schepeling als ankerplaats aanbood. 
Of de bewoners van het dorp Oeta, of hunne zich elders in den omtrek ophoudende stamgenooten, 
al dan niet tuinen en velden bezitten en geregeld bebouwen, is ons onbekend gebleven. Noch rijst, 
noch turksch koren, twee der voornaamste voedingsartikelen van de Indische eilanders, hebben wij bij 
hen bespeurd. De voortbrengselen uit het plantenrijk, welke wij in hunne woningen en kano’s zagen, 
bepaalden zich tot kokoksnoten, bananen, papaja’s (Garica papaya), pompoenen, jamswortelen (Dios- 
corea alata), Tacca pinnatifida, suikerriet, Spaansche peper en eene soort van wilde limoenen. Hun 
voornaamste voedsel scheen te bestaan in het meelachtige merg van eenen sagopalm, waarvan groote 
stukken, van 5 tot 6 palmen lengte, bij lf tot 2 palmen dikte, op het vuur gebraden worden; voorts in 
visschen, krabben (hoofdzakelijk Portunus serratus Forsk.), oesters en andere schelpdieren. Varkens 
bezitten zij in veel te gering getal, dan dat zij derzelver vleesch dikwerf zouden kunnen nuttigen. 
Zij zijn ook dermate aan deze dieren gehecht, dat zij dezelve bij zich in de hutten nemen en hen uit hunne 
handen voeden. Het gelukte ons niet, dit armzalige en bijkans als amphibiën levende strandvolk te 
bewegen om ons een groot varken te verknopen; de Heer Bastiaanse echter ruilde eens, met veel moeite, 
voor onderscheidene stukken linnen, zulk een klein voorwerp van hen in; dan, toen hij hetzelve naar de 
sloep deed brengen, om het mede te nemen, begonnen de menschen, aan welke het behoord had, 
luid te weenen en door eene treffende droefheid, hun berouw, wegens den gedreven handel, aan den 
dag te leggen. — Dat intusschen een zoo weinig beschaafd volk, als de Papoea’s der zuid-westelijke 
stranden van Nieuw-Guinea, zeer vele, wilde voortbrengselen, zoowel uit het dieren- als uit het planten- 
rijk, tot voedsel zal gebruiken, valt niet te betwijfelen. Wilde varkens, kanguro’s en andere buideldieren 
(Phalangistae, Petauri); vruchtenetende vledermuizen (Pteropi); welligt alle soorten van vogelen, 
die onder hun bereik vallen; schildpadden benevens derzelver eijeren; waarschijnlijk ook groote hagedis¬ 
achtige dieren (Varani), en zeer zeker eene menigte wilde vruchten en wortelen, zullen ongetwijfeld 
