51 
daartoe behooren. Het opsporen van voedsel maakt dan ook hunne grootste en bijna uitsluitende bezig¬ 
heid uit. Ruilhandel met de Cerammers schijnen zij alleen te drijven in massoysehors, welke zij echter 
gewoonlijk eerst tegen de komst dier handelaren in de bergen gaan opzoeken. Wij hebben bij hen noch 
notenmuskaat, noch karetbladen, noch gedroogde paradijsvogels aangetrofïën; zelfs bezaten zij geenen 
enkelen papegaai of anderen levendigen vogel. Zij waren in den volsten zin des woords, een hoogst 
armoedig volk. Al hetgeen zij ons ter ruiling konden aanbieden, zonder aan hunne eigene behoeften, 
zoo voor het oogenblik als in de toekomst, te kort te doen, bepaalde zich tot hunne versierselen benevens 
een gedeelte hunner wapenen, en tot eene geringe hoeveelheid van de bovengemelde vruchten, welke 
laatste zij meerendeels half rijp van elders aanbragten. De zware stukken sago, die zij ons aanboden, 
wisten wij niet te gebruiken, en de weinige krabben en visschen, door hen soms aan boord gebragt, 
waren vaak bedorven of door eene reeds ondergane bereiding in kolenvuur en heete asch, voor ons 
onsmakelijk geworden. 
Tot de bereiding hunner spijzen hadden zij alleenlijk vuur noodig. Wij zagen bij hen noch potten, 
noch pannen, noch iets, dat naar een keukengereedschap geleek. In hunne hutten zoowel als ook 
dikwerf in hunne kano’s, hadden zij enkel eenige steenen bij elkander liggen of een’ houten bak met zand 
gevuld, waarop een vuurtje brandde of eenige gloeijende kolen lagen. Deze eenvoudige haarden 
maakten hun voornaamste of liever geheel huisraad uit. De gevangene visschen, krabben enzv. wer¬ 
den, soms nog spartelende, op het vuur geworpen, of met eene scherpe pen door het lijf, als aan een 
braadspit, op hetzelve een weinig geroosterd en vervolgens met handen en tanden van elkander getrokken 
en verorberd. Hunne kookkunst vorderde noch reiniging, noch toebereiding: want zelfs het onschatbare 
zout was bij hen niet te vinden. Deze bekrompene en schier dierlijke voedingswijze kenschetst genoeg¬ 
zaam het ruwe bestaan dezer menschen. Hunne hutten bevatteden niets, hetgene tot gemak of veraan¬ 
genaming des levens zoude kunnen dienen; alleen hebben wij, in plaats van de gebruikelijke mat, bij 
weinigen, eenige aan elkander geregen boombladen opgemerkt, om hun tot hoofdkussen te dienen. 
Oud en jong, mannen, vrouwen en kinderen, allen lagen of zaten door elkander op den grond, en 
strekten hunne naakte leden op den muilen zandbodem uit. Elk deed hetgeen hem behaagde. Hier 
lagen er eenigen te slapen; ginds stookten anderen hunne vuurtjes en braadden er hunne spijzen op 
gaar; elders zat er een de zijne te verslinden of tabak te rooken: zonder dat de een zich om den anderen 
bekommerde. De menigte vuurtjes, die aanhoudend, zoowel des nachts als bij dag, gestookt werden, 
maakten het in de woning zoo warm, zoo rookerig en benaauwd, dat het ons niet mogelijk was, langen 
tijd binnen dezelve te verwijlen. De eetlust van den Papoea is groot, en bepaalt zich niet slechts tot 
den dag, maar ook tot alle uren van den nacht. Zoodra hij ontwaakt en honger gevoelt, staat hij op, 
maakt zich op het naast hem brandende vuurtje eenig voedsel gereed, nuttigt dit in stilte, en legt zich 
daarna even stilzwijgend wederom ter ruste: want, gelijk het grootste genoegen van elk onbeschaafd 
volk in eten, drinken, slapen en nietsdoen bestaat, zoo ook bij den Papoea. Hij kent geene behoeften, 
dan die, van zijn leven te onderhouden; en de bevrediging van zijnen onverzadelijken eetlust, bekleedt 
daarin de voornaamste plaats. Boven, dwars onder het dak der hutten, waren lange stokken doorge¬ 
stoken, waarop zij, behalve hunne wapentuigen, eenigen voorraad sago, schelpvissehen, krabben, 
bananen enzv. bewaarden, ten einde alles dadelijk bij de hand te hebben. 
