Geheel overeenkomstig met hunne schier dierlijke levenswijze, is ook, van de geboorte af aan, hunne 
opkweeking. Op zekeren tijd aan wal gegaan zijnde, trok een zeer klein kind, hetwelk naauwelijks 
eene maand scheen oud te zijn en voor eene woning aan de brandende hitte der zon lag blootgesteld, 
onze aandacht. Eene vrouw, waarschijnlijk de moeder, zat naast hetzelve. Deze haalde, bij onze 
aannadering, het wichtje naar zich toe, bestrooide het geheel en al, de ooren en oogen zelfs niet uit¬ 
gezonderd, met het heete zand, dat zij van den grond bij elkander raapte, en verborg het vervolgens 
onder eenige groote, groene boombladeren. Er waren over het geheel vrij veel kinderen: die, welke 
nog niet konden loopen, werden meestal door de moeders op den rug gedragen, door middel eener 
zachte strook bereiden boombast, welke over de schouders was vastgebonden. — Yreemd en zeer 
eigenaardig is het, dat, wanneer wij gedurende den dag een tijdlang onder de inboorlingen aan land 
hadden verkeerd, en wij tegen den avond naar boord teruggingen, de vrouwen alsdan luid begonnen 
te schreijen. Volgens onzen tolk is dit hare vaste gewoonte, om de droefheid te kennen te geven, die 
zij gevoelen over het scheiden van hen, met wie zij kennis hebben gemaakt. 
De huisdieren, welke wij bij dit behoeftige kustvolk aan troffen, bepaalden zich enkel tot een gering 
getal varkens en eenige dood magere honden van kleine gestalte, met staande ooren en van eene rood¬ 
achtig gele kleur. Zij schenen van het gewone hondenras der Indische eilanden niet te verschillen, 
maar waren, blijkbaar door het sobere voedsel, dat hun ten deel viel, zeer leelijk. Behalve deze weinige 
honden en varkens, bestond de voornaamste bezitting dier menschen in een aantal lange kano’s en in 
eene groote menigte wapenen. De eersten waren doorgaans uit een enkel stuk boomstam vervaardigd 
(vergelijk PI. 2 van onderen). Zij hadden eene verschillende lengte: eene der kleinste omtrent 9, en 
de grootste, die wij zagen, bijna 17 meters. Deze kano’s liggen zeer laag op het water en hebben, 
ondanks hare opmerkelijke smalte in vergelijking tot hare lengte, geene vleugels of iets dergelijks, ter 
bewaring van het evenwigt, aan de zijden. Hare breedte van boven houdt meestal het midden tusschen 
7 tot 10 palmen, en de diepte van 6 tot 8 palmen. Zij hebben tamelijk lange, platte punten, die vrij 
boven het water uitsteken. Langs de kanten en vooral aan de einden, zijn zij meerendeels niet onaardig 
besneden, en sommigen hebben tevens met kalk gewitte hoeken. De Papoea’s maken met deze kano’s 
soms vrij verre togten langs de kust, en wij hebben hen meer dan eens, bij eenen frisschen wind en sterken 
golfslag, op aanzienlijke afstanden van het land, en meermalen zelfs door eene zeer onstuimige branding, 
met dezelve zien heenroeijen. Bij hunne groote bedrevenheid in het zwemmen, moet zulks evenwel 
minder bevreemding wekken: want het is hun over het algemeen tamelijk onverschillig of zij al eens met 
de boot omslaan: gebeurt dit, dan zwemt het geheele gezelschap om de drijvende kano rond; draait 
zij weder om, dan hoozen zij het water er met de handen uit, en bestijgen haar op nieuw. Vaak zelfs 
springen zij uit eigen beweging in zee, zoo als wij bij onze eerste ontmoeting dikwijls opmerkten, het¬ 
welk, volgens het gevoelen van onze tolken, voor een bewijs van vriendschappelijke gezindheid gelden 
moest. Zij doken dan even onder, en wisten met veel behendigheid weder in hunne vaartuigen te 
klimmen. Zij roeijen altijd staande, en bedienen zich uit dien hoofde van zeer lang gesteelde pagaaijen, 
waaraan zich van onderen een langwerpig ovaal, dun blad bevindt, aan den eenen kant een weinig bol, 
aan den anderen flaauw uitgehooid. De bolle zijde is gewoonlijk met allerhande snijwerk verfraaid, waar¬ 
van onze figuur 17, Plaat 11, een denkbeeld geeft. Ook de steel is veelal, ter lengte van eenige spannen. 
